Acı insanı olgunlaştırıyor.

İnsanın olgunlaşması için mutlaka acılarla yoğrulması gerekir. Çünkü o hem taş, hem de heykeltraştır.

Nasıl ki elmas yontulmadan mükemmelleşmezse, insan da acı çekmeden olgunlaşamaz...

Yaralarını bilgeliğe dönüştür.

Ben sürekli kazık yedim, artık kazığı çok iyi biliyorum. Ama insanı geliştiren şeyler de o kazıklar maalesef. Köteği yedikçe insanın derisi güçleniyor. Kabuk bağlayan yara daha kuvvetlenirmiş. Mesela bir yerinizi kanatın orası kabuk bağladıktan sonra daha sertleşirmiş yani deriniz. Aynen o misal ben de arkadaşlarımı tanıya tanıya hayatı tanıdım.

"Hayatta hiçbir şey olgun bir erkeğin ağlaması kadar yürek paralayıcı değildir."

Eğer erkek çocukluğu ve gençlik sadece kibirse, hedefimiz adam olmak gerekmiyor mu?

Öğrenmek için dinlemek zorundasın. Geliştirmek için denemek zorundasınız.

İnsanda iyi olan ne varsa acı ondan doğmuştur.

Yaşlandıkça sürekli daha fazla şey öğrenirim.

Sıkıntı çekmek kayıp mıdır, kazanç mıdır? Esas soru o. Sanırım ‘adam olmak’ diye tarif edilen şeyin ilk koşulu, sıkıntı çekmenin kazanç olduğunu anlamaktan geçiyor.

Şöhretin sevincini ve hüznünü kırkını geçince tadanlar, kendilerine bakmayı bilirler.

Okulların en verimlisi, zorluk okuludur.

Hata yapmak doğal, insanlar öyle büyür. Hata yapmak üzere yaratılmışız, çünkü hataların içinde gelişme var.

Çoğu kimse en büyük gelişimi karşılaştığı en büyük güçlüklerle kazanmıştır.

Her olayın bir amacı ve her yeniliğin verdiği bir ders vardır.

Dayan ve üstele; bu acı, adım adım, senin iyiliğine dönüşecek.

Çok kaybettim ve çok öğrendim.

Tecrübe, yaşlanarak değil, yaşayarak kazanılır; ve zaman insanları değil, armutları olgunlaştırır.

Törpülenen akıl, daha keskin olur, umutsuzluk mağaralarına düşmez.