Dünyanın en yoksul insanı, paradan başka hiçbir şeyi olmayandır.

Para küçük akılların öcüsüdür.

Sahibi olduğumuz para özgürlüğün; peşinden koştuğumuz para köleliğin aracıdır.

Para arttıkça para sevgisi de artar.

Peşi kovalanan para, kölelik aletidir.

Para size ilaç getirir ama sağlık getirmez.

Yoksulluk insanı soyluluktan değil, paradan puldan yoksun kılar. Krallar, prensler de yoksul düşebilirler. Buna karşılık para babası sığır çobanları, toprak işçileri vardır.

Para kazanmayı seviyorum, bir yerlere gidip bir sürü şey almaya bayılıyorum.

Yetenek ve erdemin insanlara bir ilerleme kaydettirmediği herhangi bir ülkede, para ulusal bir tanrı olacaktır. Böyle bir ülkenin insanları ya paraya hükmedecekler ya da diğerlerini ona sahip olduklarına inandıracaklardır. Zenginlik en büyük erdem, yoksulluk ise en büyük ayıpları olacaktır.

Tek başına para her derde deva değil.

Dünyanın en yoksul insanı, paradan başka hiçbir şeyi olmayandır.

Toplumumuz, üst üste konmuş paranınki dışında bütün derinliklerden korkuyor.

Materyalist bir dünyada yaşıyoruz ve materyalizm nerede olursa olsun insanlığa çok güçlü bir şekilde hitap ediyor.

Zenginliği yok etmeye çalışabilir ve yaptığınız tek şeyin yoksulluğu artırmak olduğunu görebilirsiniz.

Para sevginin yakıtını satın alamaz ama mükemmel bir çıradır.

Kalp boşaldıkça kese dolar.

Dünyadaki bütün zenginlerin güvende olduğunu düşünmeye başladım fakir çocuklar erkenden mezarlarında yatarken.

Bence zenginler fakirler gibi fakirlerde zenginler gibi yaşamalı ve her hafta yer değiştirmeliler, böylece birbirlerini anlarlar.

Savaşlar için paraları var ama yoksulları doyuramıyorlar.

Zenginler her gün yoksulların gündeliklerini kıstıkça kısarlar. Bunun için yalnız hilelere başvurmakla kalmaz,yasalar da çıkarırlar. Devletin en yaralı insanlarına karşı böyle davranmak apaçık bir adaletsizliktir diyeceksiniz ama zenginler bu canavarlığı yasalar yoluyla bir adalet kılığına bürümüşlerdir.