Bir türlü anlatamadığım, Haykıran bir sessizlikle çatlıyor başım.

Şiir dolu sözlerimde değil, Ter damlası gözlerimde bul beni, Uzak uzak bakışlarımda, Sessiz sessiz dalışlarımda, Türkü türkü yanışlarımda bul Bir çölün suskunluğuna, Bir selin coşkunluğuna sor, Sor da bul beni gör beni.

Hiç böyle gördünüz mü coşkuları böyle durgun, böyle içten içe fırtınalar kopartan. Hiç böyle duydunuz mu haykırmayı böyle suskun, böyle sessizlik içinde deprem yaratan.

Bir sessizlik büyüyor her yerdeKırlarda yeşiller tutsak, Korkular paylaşılırken birer birer, Kimse bakamıyor gökyüzüne ve denize, Bütün maviler yasak.

Kapanmayan yaralar.Parçalanmış kayalar gibi gece, Tutsak Ve güzel düşlerden uzak, Hangi kapıyı çalsak bu saatte, Kanayan bir yara çıkar karşımıza.

Ey gözleri şiir yazan çocuklar, Dünya nasıl da yenik ve yaralı, Yorgun düşmüş avuçlarınızda, Bir tek Sizin gülüşünüz var onu güldürecek.

O en coşkulu En çocukluk çağlarımızda, Merhaba dedik yaşama, Merhaba ey gizlice kanayan yara.

Tekliğim, yorgun ve kanadı kırık kuştur. Bakma sessizce dalışlarıma Bir dilsiz kavaldır yüreğim.

Bir yudum su demekten aciz yürekler, Ya ses verip haykırmalı ya boğulmalı.

Yıldızlar metal metal düşmüş yere, Her yerde sessizlik kaynaşıyor.

Hangi saz çalabilirdi o sessizliği, Hangi dil varabilirdi söylemeye.

Önce şarkılar dizildi kurşuna, Sonra kahkahalar ve kuşlar.

Ey sessizliği biriktiren sokaklar, İyi ki yürüyoruz birlikte.

Bakma sessizce dalışlarıma, bir dilsiz kavaldır yüreğim.

Bakma sessizce dalışlarıma, Bir dilsiz kavaldır yüreğim.

Kuş kanadında bir bulut mu yalnızlık.

Yaşam yaralı bir kuş ürkekliğinde.

Çiçek açmıştır yaralar.

Bu benim rapim, bu benim şiirim, bu benim derinim, bu benim bendim, bu benim eserim, bu benim ta kendim... Ta kendim… Ta kendim… Ta kendim...

Sessizce bir türkü söylüyoruz içimizde bir yaraya bakarak.