Gençleri bırakınız dünyayı hayal ettikleri gibi görsünler, büyüyünce nasıl olsa olduğu gibi göreceklerdir.

Bir hayal, tek başına kurulduğu vakit sadece bir hayaldir. Birlikte kurulduğu vakit bir gerçekliktir.

İnsanlar ancak hayalleriyle yaşar ve biraz yaşamaya başlayınca tüm hayallerini kaybederler...

Acı duymak gülmekten iyidir, zira acı insanın yüreğini arıtır. İnsanları diri diri gömercesine kilitleyip çevrelerinde duvarlar örenin ne olduğu bilinmez ama yine de bir takım duvarların, tel örgülerin, demir parmaklıkların varlığı hissedilir. Bütün bunlar bir kuruntu, bir hayal midir? Sanmıyorum.

Seni o kadar hayal ettim ki artık bir hayalsin...

İnsanın bir hayali bile gerçekleşse hastalığı iyice yerleşir.

Beni hayal değil, hayat alakadar ediyor. Çünkü hayat ve hakikat en güzel rüyadan, en parlak hayalden çok daha zengin, çok daha cazip.

Konuşma, eylemlerin hayalidir.

Doğru, yalnız hayalle geçiniyorum; ben yalnız hayal kuruyorum...

Yok bu şehir içre senin vasfettiğin dilber Nedim, bir peri suret görünmüş, hayal olmuş sana.

Hiçbir şey ele geçirildiği zaman hayalde olduğu kadar güzel kalmaz

Unutma ki, bir delinin gördüğü düşler değil anlattıklarım.

Sen sadece gözlerini kapatıp hayal ediyorsun ve bir sürtük gelip bütün bunları gözünün önünde yaşıyor.

Gerçekler hayal değildir, ama hayaller gerçek olabilir.

Zihin ne doğar, ne de ölür, sadece onun gizemli görüntüleri ve suretleri doğup ölürler. Her şey hayaldir, gerçeği yok eden geçici bir çizgi oyunudur.

Eğer arzular at olsaydı, dilenciler bile belki binebilirdi.

Hayal, gerçek olduktan sonra bütün çekiciliğini, büyüsünü kaybeder.

Bütün yaşadıklarımızı hayal edebilseydik, gerçekten yapmamıza gerek kalmazdı.

Çok az insan hayal ettiğini yaşar. Çok azı söylediklerini yapar. Yazar, yazdığı kahraman değildir. Balzac olmayan her şey Balzac’ın kitaplarındadır...

Fantazinin ve uçup giden gerçeğin peşinden koşanlardan bıktık.