Anadolu; Güneşin doğduğu ülke demektir. Güneş batmış, karanlık çökmüşse, bekle. Yeniden ışıl ışıl doğacak, karanlığı, yarasaları kovacaktır.

Karabulutlar üstümüze çökse de bir anda paramparça dağılacaklar. Bulutlar geldikleri gibi giderler oysa güneş hep vardır.

Yüzünüzü hep güneşe dönük tutun ki gölge hep arkanıza düşsün.

Benim güneşim tekrar doğmak için batar.

Bahara inanmışız yakın demektir

Güneşsiz gün yok bizim için

Aşk, kalbin ilkbaharıdır.

Bir soytarı olarak gömülmüştüm ama bir kral olarak doğacaktım. Sadece sabırlı olmam gerekiyordu.

Devrim yeniden doğuş getirsin.

Bir umut her zaman olmalı Hayat sonbaharda buruşub döküldüğü zaman tekrar başlar.

Kim ne derse desin ben bugünü yakıyorum yeniden doğmak için çıkardığım yangından...

“Korkma.” dedi kefene sarınmış adam, “ölü değilim. Beni vaktinden önce gömdüler.

Her karanlık kendisini sonlandıracak şafağın tohumlarını içinde taşır.

Güneşin doğuşunu ya da umudu yenebilecek bir gece ya da problem asla yoktu.

Her gece güneşin doğuşuna , her sorun Umuda yenilmeye Mahkumdur.

Bir yapıtın kalbinde, orası karanlık bile olsa sönmeyen bir güneş parlar.

Kuş sesleriyle uyanırsan bir sabah, Doğan güne kaldırırsan başını, Kaynaşan toprağa bakarsın, Toprağı sımsıcak, Ve alabildiğine yumuşak bulursan, Bizi bize sorma sakın, De ki bunlar bir su damlası, De ki rüzgârla boğuşan bir yaprak, De ki bir tohumun boy atması.

Olmayan bir ışığı yakmak gibidir oysa bizim gözlerimizle bakmak güneşe.

Ve güneş doğarken hiç umut yok mu? Umut... Umut... Umut... Umut insanda!

Bir kimse sudan ve Ruh’tan doğmadıkça Tanrı’nın Egemenliğine giremez.