Devrim yeniden doğuş getirsin.

Gün ola devran döne. Umut yetişe.

Anadolu; Güneşin doğduğu ülke demektir. Güneş batmış, karanlık çökmüşse, bekle. Yeniden ışıl ışıl doğacak, karanlığı, yarasaları kovacaktır.

Neden halâ gelmedi, yoksa Saati mi şaşırdı hıyar? Gerçi hiç saati olmadı ama.. En azından birine sorar.

Bir umudu olmalı insanın, ilkbahar güneşi gibi.

Çok büyük zorluklarla karşılaşsanda karamsarlığa kapılma,sonunda her şey iyiye dönecektir. Ayrıca işin başında hiç kimse tam istediğini yapamaz.

Gecenin en karanlık anı şafak sökmeden az öncedir...

Sabır... Üstünde kara bulutlar olan bir grilikti sabır. Umuduysa sarıya boyuyordum; tıpkı sabahları birkaç saat görebildiğimiz güneş gibi. Hemen gökte yükselip evin ardından gözden kayboluyor ve sonsuz bir maviliği seyretmek zorunda bırakıyordu bizi.

Yeniden doğmak için, önce ölmelisin.

Yüce Allah’ın bir şeyi ertelemesi onu bir daha gerçekleştirmeyeceği anlamına gelmez.

Ben belirli zamanlarda ölüyor ve tekrar diriliyordum.

En korkulu anlarında bile ümidini kırma, unutma ki iliklerin en lezzetlisi en sert kemikte bulunur.

Murada ermedim diye düşüne düşüne kalbini yakma, kardeşim. Çünkü her gecenin gündüzü vardır.

Gidişata bakıp üzülme, sabırlı ol; sabır acıdır, fakat meyvesi tatlıdır.

Gerekirse bir iğne ile bin kuyu kazacağız. Ama muhakkak ki suyu gün yüzüne çıkaracağız.

Benim güneşim tekrar doğmak için batar.

Tırtılın dünyanın sonu dediği şeye, usta kelebek der.

Umudum, çilede nazlı bir bahar!

Dayan ve üstele; bu acı, adım adım, senin iyiliğine dönüşecek.

Ok ancak geri çekerek atılır. Hayat seni zorluklarla geri çekiyorsa, seni daha büyük bir şeye fırlatacağı içindir. Nişan almaya devam et.