Varacak bir yeri olmayanlar için tüm yollar anlamsızdır.

Hayatın gerçek amacı, bilgi değil eylemdir.

Gayesiz yaşayanlar, nasipsiz kalırlar.

Yolculuk etmek bazen varmaktan daha iyidir.

Bir yere varmak için değil, yol almak için dolaşıyorum.

Umarım amacıma çok çabuk ulaşmam; çünkü amaca ulaşmak kadar eleştirel bir şey yoktur.

Bu dünyada en önemli şey, nerede olduğumuz değil, hangi doğrultuda yol alacağımızdır.

Bir insan hiçbir zaman, nereye gittiğini bilmediği zamanki kadar uzun yol gidemez.

Yaşadığım sürece çalışırım, çalışamadığım an ise ölmüş sayılırım.

İnsan iki şey için doğmuştur; düşünmek ve eyleme geçmek!

Nereye gittiğinizi bilmiyorsanız, her yol sizi oraya götürecektir.

Hiç tek bir amaç uğruna yola çıktığın ve o amacı sana yol göstermesi için bir pusula gibi kullandığın oldu mu?

Oysa gezi asla sona ermez. Bir yol biterken yenisi başlar. Bir kapı kapanırken başkası açılır. Bir hedefe ulaşırsınız ve daha yüksek bir hedefin hemen oracıkta olduğunu görürsünüz.

Hayatı güzelleştirmek, ona bir nesne vermektir.

Amaçlar beygir olsaydı, dilenciler süvari olurdu!

İnsan nereye gideceğini bilmezse, çok ileri gidemez.

Gayesi belli olan huzurludur. Belli olmayan huzursuzdur.

Hayatta en zor şey, amaçsız insanlarla yaşama zorunluluğudur.

Mutluluk? varılacak herhangi bir yer değil, yolculuğun kendisidir.

Gücümün yettiğince, öcümün ağırlığınca, sözümün kuvvetince çabalarım. Gidilebilecek en uzun yollara kendimi hazırlarım. Bu mecâzlardan geçip en hakikiye gidelim, Cemâli Bâ-Kemâle seyredelim.