Konuşmadan önce dinle.

Kulak, yüreğe giden bir caddedir.

Dinleme sanatı neredeyse öldü.

Bilinç, ‘ben’imin aslı esâsıdır. O ilkin, ‘ben’imin ‘dünya’yla kesişen yöreleriyle, yânî bedenimle, bünyemle ‘ben’i tanıştırır. Sonra ‘ben’imin bittiği yerde başlayan dünyayı bana tanıtır.

Konuştuğun zaman sadece bildiklerini tekrar edersin; ama dinlersen, yeni şeyler öğrenebilirsin.

Psikiyatrik bozukluk enerjinin korunumundan sapma halinde ortaya çıkar, tedavi ise organizmayı psikoenerjinin verimli kullanımına yeniden döndürmekle sağlanır, bunun yolu da kişiye enerji kaybettiği alanları göstermekten geçer.

Susmayı öğrendiğimden beri her şey bana çok yaklaştı.

Çözemediğimiz başlıca sorunlar, dile getiremediklerimiz, çoğu zaman da farkında olmadıklarımızdır.

Sadece söylemek zorunda olduğum şeyleri dinleyecek birini istiyorum.

Bir kelimenin tadına bakabilirsin.

Konuşmak yalnız bildirmek, öğretmek değil, bir fikir alıp vermedir.

Aslında yalnız yaşamadığımızı, başka bir aleme ait, aramızda uçurumlar bulunan, bizi tanımayan ve bizi anlaması imkansız bir varlığa zincirlerle bağlı olduğumuzu, hastalandığımızda farkederiz; bu varlık, bedenimizdir.

Dinlemesini bilmek de bir sanattır. Birisi konuşurken onun sesinin akışını can kulağıyla dinlerim. Samimiyetini anlıyorum böylece.

Her söz, ancak o sözü dinlemekte olan insanın algıladığı kadar bir anlam taşıyabilir.

İnsan sadece anladığını duyar.

Bir kişi yalnızca anladığı şeyi duyar.

Başkalarına kendimizden söz etmek gayet doğaldır; başkalarının kendileri hakkında söylediği şeyleri, onların kast ettiği biçimde anlamaksa bir kültür meselesidir.

Biri sizi en azından dinliyorsa, durum o kadar da kötü sayılmaz.

Düşünmeyi başaramayan insanlar başkalarının konuşmasını dinlemezdi.

Bana kulak ver ki, sana ses verebileyim.