Gitme diyebilecek kadar güçlü olmalı insan hayatta. Çünkü hiç kimse, kaybettiklerini unutabilecek kadar güçlü değil aslında.

Kadınların açtığı yarayı tedavi etmenin yolu yok gibidir.

Aşkımla dost olmam.

Şimdi kendi kendime şunu söylüyorum: Kurtuluşu bir başkasında görmek, yıkılmanın en güvenli yoludur.

Bir kadının bir erkekle işi bittiğinde tamamen bitmiştir.

Bir kişiye gerektiğinden fazla değer verirsen, ya onu kaybedersin ya da kendini mahvedersin.

Eksikliğimi beni kaybettiğinde anlayacaksın.

Bu akşam anladım ki, bir insan diğer bir insana bazan hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş. Gene bu akşam anladım ki, onu kaybettikten sonra, ben dünyada ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim.

Elinizi uzatıp, haklılığı başkalarına bıraktığınız zaman onlar da size karşı daha çok sevecen olurlar.

Kendini kanıtlama tehlikeli bir tuzaktır.

Yüreğimde
taşıdığım şey,
Bizi daha bir yaklaştıracak
ya da uzaklaştıracak.

Ayrılık sevdanın türbesidir.

Gözyaşım kadar değerlisin; ama nasıl gözyaşlarım gözümden düştüyse şimdi sen de öylesin.

Araya yıllar, yollar, inançlar girdi mi, birlikteliği korumak güç oluyor.

Bizim cinsimizden olan kuşların tüyleri dişilerden albenilidir; çünkü erkekler varlıklarını kanıtlamak zorundadırlar. Zamanımızın çoğunu 'Bana bak, bana bak!' diye bağırarak geçiririz.

Bana yalan söylemeni isterdim aslında... Çünkü insan ancak kaybetmekten çok korktuğu bir şey için yalan söyler.

...beni bir gün unutacaksan bir gün bırakıp gideceksen boşuna yorma derdi boş yere mağaramdan çıkarma beni alışkanlıklarımı özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna tedirgin etme beni..."

Haklı olmayı mı yoksa mutlu olmayı mı tercih edersin?

Hayatıma giren erkekleri kıskanmıyorum. Kompleksli bir kadın değilim.

Ayrılık o kadar olağan bir durumdur ki, birçok evde, her gece karı koca arasında yatar.