Yalın bir gerçek şuydu ki, Ölüm nereden geçecek olsa insanlar önünden çekiliyorlardı.

Yalanlarımız güzel, inanması zevkli.

En cesur kişiler bile, ani şeylerden korkarlar.

Mizah, neredeyse her zaman makyaj yapmış öfkedir sanırım.

Tutku kendi karanlığını en çok gizlediği zaman belli eder kendini,tıpkı en karanlık göğün en azgın fırtınayı bildirmesi gibi..

Korku insanı acımasız yapar.

Sabırsızlık korkudur.

Gerçeklerin önemi yoktur. Önemli olan size nasıl hissettirdiğidir.

Pek çok insan, bir başkasını gerçekte olduğu gibi görebilseydi eğer, dehşete kapılırdı.

Aylardır dostlarıma kızgınım. Beni terk ettiklerini düşünüyorum.

Yalnız kalan insan acı çeker, bir tür endişe içindedir, çünkü düşüncesini, duygularını başkalarıyla paylaşamaz. İnsan büyük bir sevinç duyduğunda, başkalarına varolduğunu, hissettiğini, sevdiğini, yaşadığını, savaştığını, mücadele ettiğini bildirmek ister.

Sevgi ve nefret birbirinden ayrılamaz; çünkü yalnızca nefret etmeyi bilenler sevmeyi bilir.

Köpeğimi bile başkasına daha çok ilgi gösterdiğinde kıskanırım.

Panik, umutsuzluk, depresyon, nefret, öfke, kızgınlık, hayal kırıklığının hepsinin vücutta olumsuz biyokimyasal değişiklikler ürettiği iyi bilinmektedir.

Kahkaha, olumlu duygulara dokunmanın güçlü bir yoludur.

Gülmek içsel bir koşudur.

Eğer sevgi üretmiyorsa yüreğiniz, başarılı bir üretici değilsiniz...

İki dünya var. Biri çizgi ve kanunla ölçebildiğimiz dünya, diğeri ise hayalimizle ve yüreğimizle hissedebileceğimiz dünya.

Hayal gücünü, hafızasıyla karıştıran bir sürü insan var..

Bir çocuk eğlendiğinde güler ve canı acıdığında ağlar. Her ikisini de, gülmeyi ve ağlamayı bütün kalbiyle yapar. Hepimiz upuzun ve çok zeki insanlar olduk. Çok şey biliyoruz, çok okuduk. Ama unuttuğumuz bir şey var, o da çocuklar gibi gülmek ve ağlamak.