Melankoli, bir kış gecesindeki seslerdi.

Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Bütün olmak parça olmaktır; gerçek yolculuk geri dönüştür.

Nihayet yağmur başladı. Bu sabah artık, yağmuru neden bu kadar çok sevdiğimi anladım. Ağlayan bir yüreğe benzediği için…

Ben hiç gülmedim demem; güldüm. Güldüm ama şöyle içten, candan gülmedim.

Derdim kadar olsaydı kuvvetim, benimle baş edemezdi kasvetim.

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Seni hasta eden dışarıda yağan yağmur değil, içine yağan yağmur.

Yağmur bile marazi bir küskünlükle yağıyordu şehrin üstüne...

Yolculukların sonu eve dönüştür.

Mizahın gizli kaynağı neşe değil, hüzündür. Cennette mizah yoktur.

Her zaman melankoliden özgür değildim; ama melankolinin bile çekiciliği vardı.

Çok fazla melankolik olduğumda bazen, herkese olan bana da oluyor, aşağı inme gereği duyuyorsun. Ben de oldukça yalnız hissediyorum bazen. Ailem yanımdayken de bazen böyle hissediyorum. İşim ve hayat tarzım herkesin isteyeceği ya da kaldırabileceği bir tür değil. Onu yeğlediğimi söyleyemem. Çünkü daha önce de dediğim gibi yalnızlık bizim her zaman baş etmek durumunda olduğumuz bir şey. Kanser de bizi ilgilendiren bir şey. Kafamda o gölge olmadan hayatıma devam etmeye çalışıyorum. Ancak tabii ki bunu her gün hatırlıyorum.

Güneş bize haram.

Ağlayabilirdim, ama neye yarardı?

Tanıdıklarım, hüzün kadar neşeli biri olduğumu bilir. İkisini bir arada severim.

Ben seni unutmam, sen beni güzel hatırla...

Biz sevinçlerimizi ve hüzünlerimizi onları yaşamadan çok önce tercih ederiz.

İnsanın hayatında neşenin yeri olduğu kadar hüznünde yeri olacaktır.

Yaşlılık diye bir şey yoktur, sadece hüzün vardır.