Ayaklarınıza değil, gökyüzüne bakın. Gördüğünüz şeylerin mantığını anlamaya çalışın. Evren’in neden var olduğunu düşünün. Meraklı olun.

Merak, yüce ve cömert beyinlerde, ilk ve son tutkudur.

İlgi çekici soruların her çeşidi bilime ait bir bilgi alanından gelmektedir.

İnsanoğlu merak etmeyi sever ve bu da, bilimin tohumudur.

Gizemler'in sınırındayım ve perde gittikçe inceliyor.

Bilim harika bir oyundur. İlham vericidir ve tazeleyicidir. Oyun alanıysa Evren'in ta kendisidir.

Dünyaya nasıl göründüğümü bilmiyorum; ama ben kendimi, henüz keşfedilmemiş gerçeklerle dolu bir okyanusun kıyısında oynayan, düzgün bir çakıl taşı ya da güzel bir deniz kabuğu bulduğunda sevinen bir çocuk gibi görüyorum.

Bilimsel çalışmalarda insanı en çok heyecanlandıran şey, ‘Buldum, buldum’ cümlesi değil, ‘Allah Allah, burada çok saçma (komik, tuhaf vs.) bir şey görüyorum’ cümlesidir.

Herhangi bir konuda en tuhaf şeyi bulun ve onu araştırın.

Muhteşem bir şey, bir yerlerde keşfedilmeyi bekliyor.

Bir yerde, inanılmaz bir şey keşfedilmeyi bekliyor.

Bu yüce bilimdeki büyüleyici cazibeler, yalnızca derinlemesine gitmek için cesareti olan kişilere açığa çıkar.

Bilimin asıl amacı yeni kanıtlar bulmak değil, bunlarla ilgili yeni düşünce biçimleri keşfetmektir.

Her bilimin temelinde, evreni düzenleyen ve yönetenler kadar sabit ve değiştirilemez ilkelere dayanan bir sistem vardır. İnsanoğlu bu ilkeleri yapamaz, sadece keşfeder.

Ya bilim tek tek keşif ve icatların birikmesiyle gelişmiyorsa?

Bilginin peşinden koşuyordum, elde ettikleri sonuçların gerçeğini ve nedenini takip etmekten asla korkmadım.

Bilimsel çalışmalarda, gerçeğin ötesine geçmeyi reddedenler nadiren gerçeğe ulaşırlar.

Biz hiçbir şeyin milyonda birini bile bilmiyoruz.

Bir cismi ya da kişiyi merak edip de peşin hükümlü fikirler tarafından engellenmek kadar zor bir şey yoktur. İşte bu perde zaman zaman kalkar, onu kaldıran kişiye ise dahi denir.

Temel parçacıklar çok sıkıcılardır, onlarla bu kadar ilgilenmemizin nedenlerinden biri de budur.