Herkes, yalnızca yüreğini verdiği şeylerin değeri kadar değerlidir.

Her insan sözünde birtakım "gizemler" bulunur.

Derin bir denizin dibine çökmüş bir hazine aşk denen...

Aşk odur ki gerisi vesairedir...

Nasıl oluyor da insan, yaşamına onca güzellik katmış birini günün birinde bu kadar anlamsız bulabiliyor.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Tiyatronun seyircisine doğru tuttuğu ayna, onların düşkünlüğünü, dayanıksızlığını, eksikliğini, yetersizliğini, istenç zayıflıklarını ve aşırı güçlü tutkularını dizginleyememelerinin nelere yol açabileceğinin ifadesidir.

Şiirden önce aşk vardı, şiirden sonra ölüm var.

Her insan için bir aşık olma zamanı vardır, bir de ölmek zamanı...

Seni bulmaktan önce aramak isterim. Seni sevmekten önce anlamak isterim. Seni bir yaşam boyu bitirmek değil de, Sana hep, hep yeniden başlamak isterim.

Bir sevgiyi anlamak, bir yaşam harcamaktır... Harcayacaksın!

Olduğu gibi yaşamak istemiyorum, önce aşık olmak ve sonra tesadüfen yaşamak istiyorum.

Ete kemiğe büründü, Yunus deyu göründü.

Aşık olamayan adem benzer yemişsiz ağaca.

Aşk aşıkı şir eder, aslanı zencir eder, katı taşı mum eder.

İnsanın dünyası anlamlar evrenidir. Bu dünya, belirsizliklere, çelişkilere, çılgınlıklara veya şaşkınlıklara katlanabilir, fakat anlamsızlığa asla.

İnsanın, zihni ve tutkuları eğer o büyük engel olmasa bir kartal misali uçmasını sağlayabilirdi.

Ne arıyorsam onda vardı Ne aradığımı bilmezken onda öğrendim.

Ne o beni kandırmıştı. Ne ben onu baştan çıkarmıştım. İkimiz de bildiklerimizin ötesine, bulduklarımızın üstüne çıkmak istemiştik. Bir noksanlığı var sanıyorduk bütün olanların belki. Ama aslında bütünlüklerimize bahaneydik…

Tutkuyu, fedâkârlık ile sabrı kapsayan aşk, en yüksek dereceli sevgidir. İkisinin fışkırdığı pınar, 'gönül'dür.