Birçok insan için, hayatım boyunca çocukluğumda kaldım demek, masum kaldım ve her şey çok güzeldi, anlamına gelir.

Çocukluğun kendini saf bir biçimde akışa bırakması ne güzeldi! Yiten bu işte.

Arada içimizdeki çocuk adına çocuk kitaplarına dönmeliyiz.

Mutluluk çocuklara mahsustur.

Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?

Dünyadaki herkes bir zamanlar çocuktu.

Ben bugüne değin, çocukluğumu hiçbir an yitirmedim ki!..

Çocukken oynadığımız zamanlara gitmek isterdim ama işler değişti.

Bu çocukluğun var ya, hiç yitirme onu, bazıları yitirmezler. Sen öyle bir çocuğa benziyorsun. Korun.

Küçücüktüm, ufacıktım, Bir dilenci kraldım, çok yürüdüm, çok acıktım. Kalbim sızlar, yüzüm gizler, Bir tren camından, dünyayı gördüm, Haline üzüldüm.

Öylesine gelen mutlulukla içi ezilen insanlar vardır, onlar babalarının her takdirinden sonra annelerinin ekşi yüzü ya da annelerinin takdirinden sonra babalarının gizli tehdidiyle karşılanmıştır; mutluluk kendinin kendiliğindenliğini, mutsuzluksa başkalarının aktif çabasını gerektirir.

İnsan çocukluğunu gözleri ve dişleri birbirinden ayrıldığında kaybeder.

Ben eski bir çocuğum.

Cinsel eğilimlerin temeli hazdır. İnsan sevince aptallaşır. Aşk yoktur, libido vardır. Bir objeye duyulan sevgi, ona sahip olma isteğinden gelir. Hiçbir erkek birlikte olmak istemeyeceği bir kızla yakın arkadaş olmak istemez. İnsan mutlu olmak ister; bu yüzden berbat haldedir.

Teknoloji yokken her şey daha samimiydi. Daha masum, daha saf, temizdi her şey. Sözünde durulan bir yaşam şekli vardı. İnsan yararlı birşeyi kendine yararlı olsun diye kullanamıyor. Mutlaka deformasyona uğruyor.

O güzel pişmanlık hissi çocuklukta kaldı. Şimdi nerede?

Dünyayı yeniden çocuk gözüyle görmek için, otuz yıl uğraştım...

Kâğıt şapkaları ve tahta kılıçlarla dört yaşındayken hepimiz General'iz. Sadece bazılarımız bundan asla büyümez.

Dünyayı yeniden çocuk gözüyle görmek için, otuz yıl uğraştım...

Hayat kısa. Çok kısa... Halen yiyebiliyorsanız, anne reçeli yiyin.