Ölmekten korkuyor musun? Yoksa ebediyen yaşamak mı istiyorsun?

Ölüm korkusu köleliğin başlangıcıdır.

Yaşamla karşıtlık oluşturan, ölümden ziyade, yaşlılıktır. Yaşlılık, hayatın parodisidir; oysa ölüm, hayatı bir yazgıya dönüştürür: Ona bir kesinlik boyutu kazandırarak, onu sınırlamak ve korumak yoluyla bir yazgıya dönüştürür. Ölüm, zamanı yürürlükten kaldırır.

Ölümden sonra doğduğundan önce neysen o olacaksın.

Bizler öleceğiz ve bu yüzden şanslı olanlarız. Pek çok insan hiç ölmeyecek çünkü hiç doğmadılar.

Toprağın üzerinde ne varsa hepsi kökten gelir; bütün korkular ölümden kaynaklanır.

Delilik değil midir, sorarım size ölüm korkusundan ölmek?

Öleceğimiz düşüncesi ölmekten daha korkunçtur.

Ölüm size ne sağken kötülük eder ne ölüyken: Sağken etmez, çünkü hayattasınız; ölüyken etmez, çünkü hayatta değilsiniz.

Ben varken ölüm yok, ölüm varken ben yokum; o halde korkacak ne var?

Çok sık sorulan bir soru ise şudur: "Ölüm ne zaman başlar?" Muhtemelen doğumda.

İnsan için yalnız üç olay vardı: doğmak, yaşamak ve ölmek. İnsan doğduğunun farkında değildir, ölüm korkusuyla da acı çeker ve genellikle de yaşamayı unutur.

Yaşlanmak isteriz. ama yaşlılıktan korkarız; bu hayati ne kadar sevip, ölümden nasıl kaçmak istediğimizi gösterir.

Yaşlılık, ölümden çok daha korkunçtur.

Ölüm, kokuşup çürümek ise doğum onun başlangıcı olan bir yaradır.

Ölüm bizim için hiçtir.

Ölüm hayat kadar doğal olduğu halde, neden bu kadar korkarız?

Ölüm korkusu sürekli değil, mezarda biten geçici bir duygudur.

Demek ki dedi; gerçek olmasa bile cesaret ölümü korkulacak olmaktan çıkarabiliyor.

Bin kez korkuya boğdular zamanı, Bin kez ölümlediler, Yine doğumdayız işte yine sevinçteyiz.