Ya her şeyim ya hiçim,
Sorma dünyam ne biçim,
Bir kördüğüm ki içim,
Çözdükçe dolaşıyor.

Naim Efendi, ölü konağın yalnızlık nöbetinde bütün umutlarını, bağlarını, değerlerini yitirmiş sonsuz bir yorgunluktadır.

Bizim için başka umut kalmadı.

Kendi etinden ve kalbinden bir parça demek olan bir insanı, ümit ve şerefin mezarı demek olan bir hapishanede bırakmıştı.

Yaşamak, bir ortamın çaresiz tutsağı olmaktır.

Yaşamak, bir ortamın çaresiz tutsağı olmaktır.

Her şeyini kaybettiğinde sesinin ne kadar az çıktığına şaşırsın.

Hayat kayıpların bir hesabıdır, Her geçen yıl... Dünyanın tutkusu yavaş yavaş artar Ve ağır yük hafifleşir Ve şafak ölmezleşir, daha parlaklaşır Her geçen yıl...

Dünya tablosu karşısında çaresiz ve yitik insanın teselli kaynağıdır şiir.

Dağa, dereye, doğaya kaçmak gerek, Kaçmak istemişiz uzaklara,Kimselere mendil sallamadan,Kimselerle vedalaşmadan, Kurtulmak istemişiz yalnızcaKentlerin o beton tutsaklığından.

Bir sessizlik büyüyor her yerdeKırlarda yeşiller tutsak, Korkular paylaşılırken birer birer, Kimse bakamıyor gökyüzüne ve denize, Bütün maviler yasak.

Kapanmayan yaralar.Parçalanmış kayalar gibi gece, Tutsak Ve güzel düşlerden uzak, Hangi kapıyı çalsak bu saatte, Kanayan bir yara çıkar karşımıza.

Sular böyle sararmamıştı hiç, Böyle zamansız, Böyle güneşten uzak, Ne gün batıyor oysa, Ne şafak söküyor ufuklarda, Sanki bütün renkler tutsak.

Şimdi nedir sanki yaşadığımız, hangi tutsaklığın gecesidir bu, hangi bağımsızlığın yarım sabahı.

Gökyüzünde sanılmış bütün yaşam, Gökyüzüne çivilenmiş ellerimiz.

Neye baksam tuzaklarda, sanki neye uzansam uzaklarda.

Uğur'un kaybı bana 'emir' geldi. Sürgüne çıkma kararım kesinleşmiştir.

Ülkede 'meşruiyet' kavramı, meşruiyetini yitirmiştir.

Bizim en son savaşımız iki yüz yıldır sürüyor: Bizim bu 'iki yüz yıl' savaşımız, şair, müzisyen, yenilikçi Sultan Üçüncü Selim ile başlıyor, ilk büyük kaybımızdır. Ancak durmuyor. Savaşımız sürüyor.

Teslim eden teslim alanın libasında ise şiiri bir hal var, demektir.