Şimdi olmazsa sen olmazsın, ama sen olmazsan şimdi de olmaz, o zaman sen zaman mısın?

Kimler önüne geçebilir zamanın akışının? Cümlelerimin noktalarına kaç zamanda ulaşırım?

Kusursuz insanın benliği yoktur.

Yoksa her şey ben olmadığım zaman, benim olmadığım yerlerde mi oluyordu?

Ne var ki insanlık hiçbir zaman kendi içine yerleşmemiştir: İnsanlık zamandır ve zaman benlikten sürekli ayrılıştır.

Kendi özümüze hakaret eden ne olursa olsun, ondan kurtulun.

her şey benim kalbimdir diyorum her şey kalbimdir diyorum işte o zaman ölüme eşitliyorum aklığını.

Gün yüzü gören her şey yok olmaya yargılıdır.

Ve bana geceler yetmiyor. Günler yetmiyor. İnsan olmak yetmiyor. Sözcükler, diller yetmiyor.

Zaman, olmayan ama olması zorunlu olan o yüzden olduğu varsayılandır.

Madde yavaşlıkla oluşmuştur, çok hızlı bir şeyin maddeliği ve maddiliği kalmayabilir.

Benlik kendini mekandan kurtardı, zamandan da kurtarabilirse eğer insan kendini sınırlayan canlılığın dışında başka türlü canlı kalmış olur.

Kafanda resmini çekemezsen, insanı soluk gibi içine çekmek zorunda kalırsın.

İnsan gövdesine başkalaşarak kendine "ben" der.

İnsan yaşlandığı için değil, daha fazla yaşlanamadığı için ölür.

Cildindeki elektriği içsel bir güçle değiştirebilirsen başkasıyla eş duyum yapma yetini de arttırmış olursun, derisi insanın çünkü en az kendisi, en fazla başkası olan yeridir.

An, zamanın ve ebediyetin birbirini dokundukları bir belirsizlik.

Kendi içinde var olmaya çalışan, kendini bir şey zanneden ama çaktırmayan biriyim.

İnsan, büyük bir hayretle, binlerce yıllık varolmayıştan sonra birdenbire var olduğunu görür; bir süre yaşar; ve sonra yeniden yok olması gereken aynı oranda uzun zaman gelir.

Kendin olmak için bir kimliğe ihtiyacın yok; başkası olmak için bir kimliğe ihtiyacın var.