Bir gün gelir de unuturmuş insan En sevdiği hatıraları bile Bari sen her gece yorgun sesiyle Saat on ikiyi vurduğu zaman Beni unutma.

Arkadaşını affet; affettiğini hatırlama ve hatırlatma!...

Kaybedeceğini bile bile neden mücadele ediyorsun dedi, öleceğini bile bile yaşadığını unutmuştu o ama... Bozmadım.

Soluk Alamadıkları için öldüler. Gönüllere gömüldüler.

John, halen verdiği mesajla yaşıyor. Bazıları onu öldürdüğünü sansa bile.

Ölülerin iyiliği dışında hiçbir şey söylemeyin.

İnsanlara duyduğumuz sevgi, onlar öldüğü için değil, biz öldüğümüz için azalır.

Hayat, sırf ölümü unuttuğumuz için sürüp gider. Şüphesiz bu yüzden ölüm düşüncesi tekrar ortaya çıktığında bu kadar korkunç bir ürpertiye neden olur.

Ölüm mesafeyi arttırır ve hafızayı köreltir.

İnsan, ölülerle konuşurken, ölü olduğunu unutuyor.

Ölürken yanınızda götüreceğiniz tek şey, ardınızda bıraktıklarınızdır.

İnsan için yalnız üç olay vardı: doğmak, yaşamak ve ölmek. İnsan doğduğunun farkında değildir, ölüm korkusuyla da acı çeker ve genellikle de yaşamayı unutur.

Biz onları hatırladığımız için değil , onlar bizi unutmadıkları için vardır hatıralar.

Ölsek Hayâli derdimizi âleme yine / Söyler zebân-ı hâl ile seng-i mezârımız

Evvela dişlerimiz döküldü, Sonra saçlarımız, Ardından birer birer arkadaşlarımız. Şu canım dünyanın orta yerinde Yalnız başına, yapayalnız Kırılmış kolumuz, kanadımız Tatlı canımızdan usanmışız..

Ölümü unutmak, kalbin paslanmasındandır.

Uğur Mumcu katledildiği gün, Villa'da çalışıyordum, 24 Ocak 1993, Temren haber verdi, hiç beklemiyorduk ve artık acele etmem gerektiğini düşündüm. Arkasından Eşref Paşa'nın, Şubat 1993 ve hemen sonra da Turgut Bey'in, Nisan 1993, ölümlerini idrak ettik. Zamanımın azaldığını hissettim.

Türk aydını on yıllarla ölür, dergilerle doğar.

İntihar, eylemsiz ölümdür.

Ölüm, son derece teoriktir.