Beni unutursunuz! Ölüler canlılara arkadaş olamaz...

Gerçeği sev. Ancak hatayı affet.

Kadınlar, kendilerine yapılan birçok şeyi affedebilir; ama affetikleri şeyleri hiçbir zaman unutmaz.

Saf kişi hem affeder hem unutur, kurnaz kişi ne affeder ne unutur, bilge ise affeder ama asla unutmaz.

Affetmek büyüklük, unutmak alçaklıktır.

Gerçek kalp her şeyi affeder.

Eğer iki insan birbirlerinin ufak kusurlarını affedemezse, uzun zaman dost olamazlar.

Vejetaryen bir arkadaşınızla yemeğe çıkıyorsanız, et yememeyi göze alacaksınız.

Unutmak işte en iyi intikam.

Birbirimizin küçük kusurlarını hoş göremezsek arkadaşlıktan bir şey anlayamayız.

Haksızlıkları unutabilirim ama iyilikleri asla.

Unutmak, her zaman alçaklık değildir çünkü, bazen de bağışlamaktır.

Unutmak işte en iyi intikam.

Affederim ama unutmam demek; Affetmeyeceğim demenin başka bir şeklidir.

Zulmü affetmek büyüklük unutmak küçüklüktür.

Bizden nefret edenlerden nefret etmeden yaşayalım. Gelin, bizden nefret edenler arasında nefretten kurtulmuş olarak yaşayalım.

Hiçbir hoşgörü iradi olamaz. Hoşgörüyü çıkaran zorunluluk oluyor. Hiçbir zaman tam hoşgörü olamaz; hoşgörü ile katılık, bir elmanın iki yarısına benziyor.

‘Göze göz, dişe diş’ dendiğini duydunuz. Ama ben size diyorum ki, kötüye karşı direnmeyin. Sağ yanağınıza bir tokat atana öbür yanağınızı da çevirin. Size karşı davacı olup mintanınızı almak isteyene abanızı da verin. Sizi bin adım yol yürümeye zorlayanla iki bin adım yürüyün. Sizden bir şey dileyene verin, sizden ödünç isteyeni geri çevirmeyin.

Aslında ilk çağdan çok, blu çağı beni ilgilendirendi. Lisede rehine dönemi geçirdim. İlk sigarayla merhabalaşmamda kendimi kabile reisi sanmıştım. Arkadaşım bir canavarmış, maalesef çok geç anladım. Çakmak onun ellerindeydi.

Darbeler yesen de yüreğine, affetmek en asil intikâm.