Gülmek her zaman mutlu olmak için değildir. Bazen öyle gülmeler vardır ki; en büyük acıları gizlemek içindir.

Böyle içten yalnız çocuklar gülebilir. Bir de deliler.

Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?

Melankoli, bir kış gecesindeki seslerdi.

Gülmek bir güneştir, insanın yüzünden hüzün ve keder kışını defeder.

Sahnede ya ağlar gibi yaparsın ya da gerçekten ağlarsın. Ben ağlamayı seçiyorum. Gibi yaparsanız, seyirci de sizi seviyormuş gibi yapar.

Bazen, sırf ağlamaya yer kalmadığı için gülersiniz.

Ağlamak gülmenin kardeşidir. Ağlamayan gülemez ki.

Düşünmeye başlayalı beri bir gün sarhoş olmadan gülmedik ki.

Derdim kadar olsaydı kuvvetim, benimle baş edemezdi kasvetim.

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Aslında sorarsanız, ben güldürdüm, siz güldünüz sonra ben ağladım siz yine güldünüz.

Sesi yüreğinde duymazsan söyleyecek sözün kalmaz.

Gülmek içsel bir koşudur.

Seni hasta eden dışarıda yağan yağmur değil, içine yağan yağmur.

Gerçekten yüreğinden geçenleri söyleyebilen ne kadar az insan vardır!

Mizahın gizli kaynağı neşe değil, hüzündür. Cennette mizah yoktur.

Sevdiğimiz kişiyi bir daha hiç görmek istemediğimizi söylerken tam anlamıyla içten değilizdir, ama görmek istediğimizi söylesek de daha içten olmayız.

Aslında bir insanın gözyaşı, gülüşünden daha samimi ve tatlıdır. Çünkü unutma, her gülüşün altında bir ihanet saklıdır.