Bana "seni anlamıyorum" demen, hak etmediğim bir övgü, hak etmediğin bir yergidir.

Bir insanı sustuğu yerlerden tanıyabilirsiniz.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Sustu. Konuşmak gereksizdi. Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı.

Kızmak veya gücenebilmek için mutlaka biraz anlamak lazımdır.

Anladığım sözlerindeki öfkedir, sözlerin değil.

Felsefe düşüncenin mikroskobudur.

Anlamak istemeyene bir şey anlatamazsın oğlum, uğraşma!

İnsanlar nasıl konuşulması gerektiğinin dersini alırlar; ama en büyük bilgi, nasıl ve ne zaman susulması gerektiğini bilmektir.

İnsanlara anlattığım şeylerin, insanların işine geldiği gibi anladığını öğrendiğim günden beri; susuyorum.

İnsanları anlamak değil de onlara anlaşıldıklarını hissettirmek önemliyse, anlayanlar ve anlaşılanlar olarak bu çok taraflı bütünlüğün içinde tek taraflı her şey yok hükmündedir.

Empati dilsizlikten çıkmıştır. Dil geliştikçe empati azalır. Çünkü dil olunca anlamaya çalışmaz sorarsın.

Bazen sesini duyurmak için, susman gerekir.

Konuşmanın beceremediğini saf masumluğun susması başarır çoğu kez.

Bazı şeyler var ki söylenmiyor, biz seninle sözleri susarak aştık.

Konuşmama hakkına sahipsiniz. Neden bunu bir süre denemiyorsunuz?

İnsanın gözü de en az dili kadar konuşur, hatta göz dili dünyanın her yerinde sözlüğe başvurmaya gerek kalmadan anlaşıldığı için daha avantajlıdır.

İnsanlar bir şeyi anlamadıkları anda onu yanlış anlamaya başlarlar. Yanlış anlamaları bilgisizliklerini gizleme yöntemleridir.

İnsan bir başkasının sesini ne kadar duyabilir içinde?

İnsanlar arasında yaşamak güçtür, susmak çok daha güçtür.