Bir insan bir birey olarak sadece kendi kişisel hayatını yaşamaz. Aynı zamanda, bilinçli ya da bilinçsiz, kendi dönemi ve çağdaşlarının hayatını da yaşar.

Gün gelecek türkiye'nin bağımsızlığı ve kurtuluşu için gerekirse hepimiz vurulacağız. bunlar bizi korkutmuyor, üzmüyor ancak kinimiz bileniyor.

Kurallara kurban ettik tüm aşkları.

Ümmet-i Muhammed bizim için kişisel çıkarımızdan çok önce gelir.

Vatanseverlik, alçakların son sığınağıdır.

Davam ve toplumum için, çocuklarımın ve çocuklarımızın geleceği için girdiğim bu dört duvar, bilinsin ki benim için yalnızca saraydır.

Şunda anlaşalım: Devrim fedakârlık gerektirir.

İnançlar sembolleri yaratır ve semboller inancın yerine gecmeye baslar. Çoğu zaman inançlar uğruna değil, semboller uğruna savaşılır.

Vatan sevgisiyle harmanlanmış fedakarlık duygusu, dejenere insanlara basit gelir.

Bir lider, kendisinden çok başkasını düşünendir.

Gazeteler cinayetlerle dolu tuhaf cinayetler. Ne kadar erkek varsa o kadar beyin olduğu tamamen saçmalık; insanlığın tek bir zekası var ve bu kafa karışmaya başlıyor.

Bir kişinin ülkesi için ölmesi tatlı ve onurludur.

Vatanperverlik duygusunu yaşamayan toplum, tarihte yok olmaya mahkumdur.

Sağduyu, tüm bir sınıf, tüm ulus veya tüm insan ırkı tarafından paylaşılan, üzerinde düşünmeden yapılan yargılamadır.

Bağımsızlığın ilan edilmesi kadar savunulması da gerekir; özgürlük her zaman uğruna savaşmaya değer; ve özgürlük nihayetinde sadece onun için acı çekmeye istekli olanlara aittir.

Birkaç kişi mutluluğu bulabilsin diye, birçokları acı çeker.

Toplumun içindeyken hissettiğimiz şeyler yalnız olduğumuz bir durumda hissedeceğimiz şeylerden tamamen farklıdır.

Vatan sevgisi duygularının insanları ne kadar büyük fedakarlıklara razı ettiğine örnek aramak için her yerden önce köylere gitmelidir.

Bizim zaten canımız bu millete adanmış.

Her zaman tekrarlarım: ‘Cumhuriyet kuşağı sevdiğini, rejim uğruna terk edebilirdi’, etti de...