Hata yapmak insana mahsustur; tökezlemek olağandır; kendine gülebilmek olgunluktur.

Kitaplar bize ne tür eşekler ve aptallar olduğumuzu hatırlatmak içindir.

Hiç kimse görmek istemeyen kadar kör değildir.

İnsanı kendine ve topluma yabancılaşmaktan alıkoyacak, içerisinde gömülü bulunduğu hâlden çıkartacak olan tarih bilincidir.

Düğmenin ilkini yanlış bağladık, arkasından bağlamaya çalışıyoruz. Zaten ilki yanlış.

Hiç hata yapmayan insan, hiçbir şey yapmayan insandır; ve hayatta en büyük hata, kendini hatasız sanmaktır.

Samimi olanın hatası, samimiyetsizin doğrusundan dahi şirin gelir insana çoğu zaman.

Göz, kendisinden başka herşeyi görür.

Kendi cahilliğini okuyabilmek öyle sanıldığı gibi kolay değildir.

İnsan kendisini sessizce kaybeder. Kaybettiği başka her şeyi fark eder kendini kaybettiğini anlayamaz.

İnsan iki şekilde kendini yanıltabilir, ilki olmayan bir şeye inanarak, ikincisi olanı görmeyerek.

Bir ara insanları anladığımı sandım, sonra sandığımı anladım.

İnsanın bildiği arttıkça, bilgisizliği azalmaz.

Hayatımın ilk dersi; kimse sürekli açık gözlerle dünyaya tahammül edemez.

Yarını iyileştirmenin tek yolu bugün neyi yanlış yaptığını bilmektir.

İnsan bir kez hata yapmaya görsün, yanlış yaptığını kabul edip baştan başlamak ne kadar da zordur.

Dikkatsizlik, pişmanlığın başlangıcıdır.

Kör zannediyorsun ama yine de en iyi görüşümüzü senden ödünç alıyoruz.

Bu yüzyılda yeni bir inanç doğmuştur: Doğayı insana karşı korumak.

Kendimizden ne kadar habersiz olduğumuzu, yazdıklarımızı yeniden okurken anlarız.