Bir insan defalarca başarısız olabilir; ancak asıl başarısızlık başkasını suçladığı zaman ortaya çıkar.

Bir ömür geçirdiğinde tamamının altına imzanı atmalısın.

Eğer, bilmiyorlarsa kabahat kimin? Kabahat, benimdir. Kabahat, ey bu satırları heyecanla okuyacak arkadaş; senindir. Sen ve ben onları, yüzyıllardan beri bu yalçın tabiatın göbeğinde, herkesten, her şeyden ve her türlü yaşamak zevkinden yoksun bir avuç kazazede halinde bırakmışız. Açlık, hastalık ve kimsesizlik bunların etrafını çevirmiştir. Ve cehalet denilen zifiri karanlık içinde, ruhları, her yanından örülü bir zindanda gibi mahpus kalmıştır. Bu zavallı insanlardan, sevgi, şefkat ve insanlık namına artık ne bekleyebiliriz? Bu iklimin çoraklığı, ruhlarını kurutmuştur. Bu ıssızlık ve bu gurbet onlara müthiş bir egoizm dersi vermiştir. Onun için her biri kendi yuvasında bir kunduza dönüşmüştür.

Bazı insanlar ödünç bir şey alır, günlerce unutur, geri vermezler. Karşısındaki utanır, isteyemez, sesini çıkaramaz, fakat o kimse hakkında olumsuz bir kanıya sahip olur. Bunun için ödünç şeyin zamanında geri verilmesine çok dikkat etmenizi tavsiye ederim.

Cahilde eksik olan akıl değildir, o kurnazdır; eksik olan ahlaktır.

Her yaptığını bütün dünya izliyormuş yap.

Her oy bir tüfek gibidir; yararı kullanıcının karakterine bağlıdır.

Yüzer gezer konuşmalar yapamam, çünkü içlerinden hangilerinin katılaşacağını bilemem.

Savaşın çeşitli cilveleri arasında en şaşılacak olanı şudur: Başarıyı herkes kendinden bildiği halde, yenilmenin suçu yalnız komutanın sırtına yükletilir.

Başarıyı herkes kendinden biIdiği haIde, yenilmenin suçu yaInız komutanın sırtına yükIetiIir.

Cehaletini bile bile sürdüren, cehaletten doğan bütün suçlardan suçludur.

Cehalet kasıtlı olduğu zaman suçtur.

Cehaletin gerçek göstergesi; gurur, kibir ve kabalıktır.

Pek çok insan, hayatında ters giden şeyler için hep başkalarını suçlamakla vakit harcıyor.

Cehalet masumiyet değil, bir suçtur.

Bir insanı üzerinde kontrol sahibi olmadığı herhangi bir şeyden sorumlu tutmak ise kör bir ahmaklıktan ibarettir.

Bilmemek veya bilmeyi reddetmek kötüdür, ya da ahlak dışıdır en azından. Bilmezsen harekete geçemezsin.

Sığ insanlar şansa inanır. Güçlü insanlar ise "sebep ve sonuç" ilişkisine.

Centilmen, hoşgörülü, bilge ve sorumlu olabilmek bir miktar çetinlik gerektirir.

Yüzün bozuksa aynayı suçlamanın bir faydası yok.