Hiçbir şey bilmeyen cahildir, ama bilip de susan ahlaksızdır.

Doğru olanı yapmak için neyin doğru olduğunu öğrenin.

Cehaletini bile bile sürdüren, cehaletten doğan bütün suçlardan suçludur.

Cehalet kasıtlı olduğu zaman suçtur.

Kötü olmamızın tek bir nedeni vardır, o da bilginin yok olmasıdır.

Bu ahlaktır: Bilmeyeceksin.

Bilgi olmadan ahlak da olamaz. Cehalet, erdemi içine koyamayacağınız kadar dayanıksız bir kaptır.

Büyük fikirler yüzünden ahlakı bozulacak kişiye yazıklar olsun! Felsefi düşünceler içinden yalnızca kötü olanları çekip almayı bilen, ahlakı her şeyle bozulan bu kişilere yazıklar olsun! Bunların ahlakının Seneca ya da Charron okuyarak da bozulmadığını kim ileri sürebilir? Ben asla onlara hitap etmiyorum!

İnsanın yalnızca gerçeğin ne olduğunu bilmesi yeterli değildir; doğruyu istemesi ve yapması da gereklidir.

Cahil birinin bir kez yaptığını bütün cahiller her zaman yapabilir.Çünkü cehalette hiyerarşi yoktur.

İlim, öğrenenin mazeretini ortadan kaldırır.(Zira insan cahil olduğu müddetçe mazeret gösterebilir; elbette her cahil değil.)

Hiçbir şey yaptıklarımızı düşünmekten daha önemli değildir.

Hareket halindeki cehaletten daha korkunç bir şey yoktur.

Bu ahlaktır: Bilmeyeceksin.

Bir eylemin ahlaklı olduğunu bilip de ona uygun davranmayan kişi, o eylemin ahlaklı olduğunu bilmeden ahlaklı davranan kişiden daha üstündür.

Bildiği halde susmak, bilmediği halde söylemek kadar çirkindir.

Bilmeyenin konuşması kadar, bilenin susması da çirkindir.

Her eylem bir bilgi akışı ya da radyasyondur. Mutlak cevabı vardır. Dağ çiçekleri bile habercidir. Titreşerek haber verirler, bu, bir haberdir.

Başkalarının cinayetlerini işlemeye mahkûmum; çünkü cumhuriyet, yüksek estetik, yüksek ahlak ve yüksek akıl idaresidir.

Manzarayı bilir misin hiç görmediğin yerlerdeki? Bilmeden konuşmak aptallık değil de ne ki peki?