İnsan, sevdiğinden korkar, fakat korktuğunu sevemez.

İnsan sevince aptallaşır.

Aşk hayatta her yaşta insana musallat olan bir hastalıktır.

Bir kadın ya sever, ya da nefret eder; ortası yoktur.

Duygu mesafe tanımaz.

Ben de susuyorum sevgimi saklayıp içimde.. Duyuyorsun değil mi suskunluğumu nasıl haykırıyor.. Susarak sevgisini ilan eden çok var sevgilim .. Ama bir başka seven yok benim sustuğum biçimde..

Bir insana olan özlem iç organlardan daha fazla yer kaplar.

Eğer sevgi üretmiyorsa yüreğiniz, başarılı bir üretici değilsiniz...

Sevmeyen bir adam ne başkasının aşkının büyüklüğünü, ne kıskançlığının gücünü, ne de içinde gizlenen tehlikeyi anlayabilir.

İnsan sevdikçe büyür.

Sevildim, sevildim, sevildim... Yine de yeterince değil, zira insan asla yeterince sevemez, bir ömür buna yetmez.

Çünkü sen, Sen benim sevmemin başlangıcısın olsa olsa.

Aşkın kendisini oldum olası sevdiğimi biliyorum. Çok ufak yaşlarıma kadar gittiğimde de görebiliyorum bunu. O duygu içerisinde olmak bana güven veriyor, yaşadığımı hissediyorum.

Aşk, iki kişi arasında asla eşitlenmeyendir.

İnsan her zaman kendisine nankörlük edeni sever.

Aşk, saygıya nazaran daha az değişir. Kin, sevmekten daha çok kalıcıdır.

İnsanın gelişmesi, kendisini sevmenin yerine karşı cinsi koymasıdır.

Sevgiyi sosyalizmden çıkarmak, insanı sosyalizmin dışına itmekle birdir.

Size şu buyruğu veriyorum: Birbirinizi sevin!

Aşk iğnesiyle dikilince bir dikiş, kıyamete kadar sökülmez imiş.