Açıkça görmek lazım. Her bakan göremez, görmek için bakmak lazım.

Her şeyi birden görmeye kalkarsak hiçbir şey göremeyiz.

“Ve ben ara sıra gördüm / insanın gördüğüne inandığını”

Birbirinize çok benzemeye başlarsanız ortaklığın gücünden, güveninden insanlarda göze batan çok şey görmeye başlarsınız.

Yalnızca gözlerinle gördüklerine inanırsan başın çok derde girer, beladan kurtulamazsın, çamura saplanırsın.

Farkettiklerin bile yetmesin, baktıkların anlamını yitirsin, hatta sen de; gör!

Sevdiğimiz kişiye bakışımızdaki arayış, kaygı ve talep, ertesi gün için bir randevu umudunu bize verecek veya öldürecek sözü bekleyişimiz, bu söz söyleninceye kadar, aynı anda olmasa bile birbirini takip eden sevinç ve umutsuzluk hayallerimiz , bütün bunlar sevilen varlık karşısındaki dikkatimizi fazlasıyla titrek bir hale getirdiği için, sevdiğimizin net bir suretini elde edemeyiz.

Birimiz ötekinin kafasındaki hayalimizi bir an görsek, hayretten donakalırız.

Kimseye darılmazdı çünkü insanlarla ilgilenmezdi.

İnsanlar ışığı görmez, ışıkla görür.

Bir şeyi görebilmek için onu anlamak gerekir.

Ne gördüğümüz, büyük ölçüde ne için baktığımıza bağlıdır.

Görülmesi en güç olan şey gözümüzün önünde duran şeydir.

Duyduklarımızdan çok gördüklerimizden daha az ikna oluruz.

Gözler sadece zihnin algılamaya hazır olduğu şeyleri görür.

Bir seyi ANLAMAKLA bir şeyi GORMEK farklı şeylerdi.

Sevilenin yanlışı görünmez, sevilmeyenin görüntüsü yanlıştır.

Yalnız açığa çıkan ışığı görebiliyorsan, Yalnız söylenen sesi duyabiliyorsan, Ne görebiliyorsun, Ne duyabiliyorsun.

Ve bazen, gördüm ben, insanın, gördüğünü sandığı o şeyi...

Kim bilir, kapalı gözleri neleri kaçırmıştı? Kim bilir, neleri görmemişti? Belki de bu yüzden delirmişti. Her şeyi görmediği için. Gözlerini kırptığı için...