"Halkın en değerlisi kimdir?" diye sorduklarında: "Dünyayı kendisi için bir değer bilmeyen kimsedir." buyurdu.

Şimdi ağlıyorum sonunda, dünyayı olduğu gibi düşünüyorum. Neden nefret etmeye devam ediyoruz, neden huzur içinde yaşayamıyoruz?

Hepinizden nefret ediyorum ama tek başımayken canım sıkılıyor.

Bana göre yapılmamış, benim için düzenlenmemiş bir dünyada yaşıyorum, doğru...

İstediğimizi bulabilmek için, başka yaratılışta olmamız icap ederdi. Bu dünya yalnız, edepsizlerin, rezillerin, alt seviyeli insanların dünyasıymış meğer.

Bu dünya bana göre değil. Ben bu dünyayla ne yapacağım?

Bazen insan kendine soruyor şaşkınlıkla, acaba doğru gezegende miyim diye.

Dünya değişti. Dünya ile çocuklarımızın da değişmesini bir dereceye kadar anlıyorum. Fakat sana ne olduğunu, senin niye bu kadar değiştiğini bir türlü anlayamıyorum.

Kendi kendimden nefretimin çerçevelediği ve çirkinleştirdiği bir dünyada yalnızım

Beni anlamıyorlardı. Zarar yok. Zaten beni, daha kimler anlamadı.

Hakkınızda hiçbir şey bilmeden size tapıyorlarsa aynı nedenle sizden nefret de edebilirler.

Dünya berbat bir yer ve insanlar dürüst değil. Karanlıkta ne yapacaksınız?

Asıl yabancı gezegen dünyamızdır.

Sanki dünya sessizce benden uzaklaşıp gidiyordu.

Kaldırımlar güzel. Ama bir de üzerinde yürüyen şu insanlar olmasa!

Çalışmak dünyayı mahvetmek ya da lanetlemektir.

Bizimle ilgisi olmayan şeyleri sınırlarının dışına itmek için, kendi ellerimizle dünyamızı küçültüyoruz.

Ve bu dünya öyle insanların ayak sesleriyle doludur ki seni öpüyorken kafalarında seni asacakları urganı örüyorlar.

Dünya boşunalığa gebe kalmış ve zulmü doğurmuştur.

Şu küçücük dünyada herkes incitilmiş, isimsiz, herkes yanlış yerde.