Ateşten ve yiyecekten yoksun bir insan için özgürlük, hiç de acelesi olmayan bir lükstür.

Özgürlük, kimseden bir şey istemek zorunda kalmamaktır.

Özgürlük, çoğu zaman kişinin hiçbir yerde ihtiyaç duyulmadığı anlamına gelir.

Özgürlük sınırsız bir bağımlılık ihtiyacından kaynaklanır.

İlk yoksunluk tanışılan ilk gerçekliktir, bu durumda insana yüklenen gerçek amaç tam doygunluk şeklinde mükemmele ulaşmak olsa bile, onun bizdeki yanılsaması gerçeklerden kurtulmak, yani mutlak özgürlük şeklindedir.

Bir insanın onsuz yapabileceği ne kadar çok şey vardır.

Bana lükslerimi verin, gereksinimlerim olmadan da yaşarım.

Eğer ihtiyacınız olmayanları istemezseniz ihtiyacınız olan şeyler size gelecektir. Ama pek az kimse bu tamamen tutkusuzluk haline erişebilir. O çok üstün bir durumdur. Özgürlüğün hemen eşiğidir.

Lüks doğal gereksinimin zıddıdır.

İnsan gereksinimleri ne kadar azsa o kadar mutlu olur. istekleri çoğaldıkça özgürlüğü azalır.

Bugünün lüksü yarının ihtiyacıdır.

İhtiyaçların pençesinde kıvranan insan, özgür insan değildir.

Zaruret içinde olan insanlar, özgür değildir.

Lüks doğal gereksinimin zıddıdır.

Eğer ihtiyaç bir milletin gücünü artırmıyorsa o millet hürriyete layık değildir.

Lüks beni ilgilendirmiyor, benim için önemli olan tek şey bağımsızlık.

Özgürlük, yalnız kalabilmeye denir. İnsanlardan uzaklaşabiliyorsan, onlara hiçbir muhtaçlığın, paraya ihtiyacın, sürüye uyma içgüdün, aşka, şana, şöhrete hevesin ya da merakın yoksa özgürsündür...

İhtiyaçlarını en aza indir ki, hiçbir konuda başkalarına bağımlı olmayasın.

İhtiyacımız olan şey kahramanlar değil, kahramanlara ihtiyaç duymayan bir toplum olmalı.

İnsanlar uygar oldukları müddetçe en güzel soruları soramazlar, çocuk oldukları müddetçe en güzel sorulara koşarlar, kafalarında menedici bir kural veya sansür yoktur.