En zor hapishane, insanın kafasında yarattığı hapishanedir ve ilk fırsatta yıkılmalıdır, hayatı daha iyi kavrayabilmek için.

Umutsuzluk, hayatında kendini kapatabileceğin en büyük hücredir.

Hayat, her zihnin kavrayışı oranında vereceği anlama göre bir şeydir.

Düşünceye kalan tek kavrayış, kavranmaz olan karşısında duyulan dehşettir.

Eğer istediğin olmazsa acı çekersin, eğer istemediğin bir şey olursa yine acı çekersin, hatta istediğin şey tam olarak olsa da yine acı çekersin çünkü onu kaybetme riskin vardır. Zihin böyle belalı bir şeydir. Değişimden özgür olmak ister. Hayatın koşullarından ve ölümden özgür. Fakat değişim hayatın kanunudur ve ne kadar dirensen de bu gerçeği değiştiremezsin.

Hayat, insanın sabahtan akşama kadar düşündüklerinden ibarettir.

Bütün gün ne düşünürsek onu yaşarız.

Dünya hakkında zihninizde ne taşıyorsanız, dünyada da onu görürsünüz. Hayat hakkında zihninizde ne taşıyorsanız hayatta da onu görürsünüz.

Vücudu dinlendirmenin en doğru yolu, aklı dinlendirmektir.

Düşüncelerini önyargılar zincirinden kurtaranlar için hapishane diye bir şey yoktur.

Kavrayış yokluğu kararsız zihne tecavüz eder.

Eğer zihnini düzeltirsen hayatının geri kalanı yerine oturacaktır.

Eğer düşüncelerinizi düzene sokarsan hayatın geri kalan her şey yerini bulur.

Düşüncelerinizi değiştirin, hayatınız değişsin.

Hayat zihnimin sandığı kadar ciddi bir şey değil.

Unutma, kafa bir köle olarak çok güzel bir köledir. Çok işine yarar. Ama bir sahip olarak tehlikelidir ve bütün hayatını zehirler.

Hayatın hedefi özgürlüktür. Özgürlük olmadan hayatın anlamı yoktur. Özgürlük politik, sosyal ya da ekonomik özgürlük anlamına gelmez. Özgürlük zamandan, zihinden, arzudan özgür olmaktır. Zihnin varolmadığı anda evrenle bir olursun; evren kadar sınırsız ol.

Değişiklikler zihni yeniler.

Hayatta insanın zihnini cidden meşgul eden tek bir mesele vardır: ölüm.

Hapishanelerimizin tarihi, bir açıdan mizahımızın tarihidir. Ve mizah en barışçıl silahımızdır.