Kimyanın varlık sınırları içerisinde bilinmeyen birşey kalmamıştır.

Biz hiçbir şeyin milyonda birini bile bilmiyoruz.

Bilimde derinde olan hiçbir şey yoktur, bilimdeki her şey yüzeydedir.

İlgi çekici soruların her çeşidi bilime ait bir bilgi alanından gelmektedir.

Yıldızları gözlemekten doğan fayda, uyanık geçen uzun gecelerde bunlara harcanan emek, çobanların faydalandıkları boş zaman, astronomiye bir takım ilerlemeler getirmiştir.

Her kültürün bir yaratılış efsanesi vardı. Ama modern bilim, Galileo, Kopernik, Kepler ve Newton’dan başlayarak bu sorulara yanıt vermeye başladı. Soru soruyu açtı ve Güneş Sistemi’nden başlayarak yavaş yavaş nasıl bir evrende yaşadığımızı anlamaya başladık. Henüz “her şeyi” bildiğimizi iddia etmekten çok uzağız; ama birkaç yüzyıl öncesine göre çok şey biliyoruz.

Hiçbir insanın bilgisi, edindiği tecrübenin ötesine geçemez.

Hiç bir insanin bilgisi öğrenmiş ve görmüş geçirmiş olduğunun ötesine geçemez.

Büyük bilim yapmanın yolu, aşırı kalabalık olan konulardan uzak durmak ve sınırlara gitmek.

Dünyaya nasıl göründüğümü bilmiyorum; ama ben kendimi, henüz keşfedilmemiş gerçeklerle dolu bir okyanusun kıyısında oynayan, düzgün bir çakıl taşı ya da güzel bir deniz kabuğu bulduğunda sevinen bir çocuk gibi görüyorum.

Doğal olarak gözlemden deneye geçildiğinde bilginin tartışmalı özyapısı daha da belirginleşir.

Bilimsel gözlem her zaman tartışmacı bir gözlemdir.

Sonunda teleskoplarımızın sınırlarına ulaşıyoruz. Orada, gölgeleri ölçüyor ve çok daha önemli olan yerler için hayalet ölçüm hataları arasında arama yapıyoruz.

Gözlem daima teoriyi içerir.

Bilimin temel amacı basitliktir ve daha çok şeyi anladıkça her şey daha basit hale geliyor.

Ulaşılacak her bilgiye bilimsel yöntemlerle ulaşmak gerekir; bilimce bulgulanamayacak şeyleri insanlar bilemez.

Bilim, basit ipuçlarından büyük sistemlere uzanan bir kurgudur.

Hakikat bir gizli sırdır, açabilirsen, gel beri!

Geçmiş, belki de, aslında daha açığa çıkarılmamıştır.

Ne iş mi yaparım..? Yolculuk ederim. Göğe bakarım..