Araya yıllar, yollar, inançlar girdi mi, birlikteliği korumak güç oluyor.

Ayrılık o kadar olağan bir durumdur ki, birçok evde, her gece karı koca arasında yatar.

Birisine yabancılaşmanın en kötü biçimi yanında oturuyor olup ona hiçbir zaman ulaşamayacağını bilmektir.

Kadınların açtığı yarayı tedavi etmenin yolu yok gibidir.

Başkalarına müsaitsen, Beni meşgul etme.

İnsanların birbirleriyle ve eşyayla ilişkilerinin artık iyiden iyiye soyutlaştığı bir ortamda, soyutlama yeteneği silinip gidiyor.

Neden dost olmadan, erkek-kadın, karı-koca olmaya çabalıyoruz? Bizim insanlarımızın insan sevmesi, insan okşaması, çocukluktan engelleniyor. Saptırılıyor, çarpıtılıyor.

Neyin işlediğini bilmiyordum. İnsanların neyi arkadaş olarak istediğini bilmiyordum. İnsanları birbirleri için çekici kılan şeyleri bilmiyordum. Sosyal etkileşimlerin altında yatan şeyleri bilmiyordum.

Bir kadın için beni kaybetmek bana göre en büyük ceza.

Aşkımla dost olmam.

Bir kadının bir erkekle işi bittiğinde tamamen bitmiştir.

Aynı dilde konuşamayacağımızı fark edince, aynı dilde susmayı seçtik.

Yüreğimde
taşıdığım şey,
Bizi daha bir yaklaştıracak
ya da uzaklaştıracak.

Ayrılık sevdanın türbesidir.

Yabancıların en yakınıydın sen!

Fazla abartmayın.. Çünkü yerlere göklere sığdıramadığınız aşk, birgün bir hoşçakala sığacak.

Karşılığında sevgi uyandırmadan seviyorsanız, yani sevgi olarak sevginiz karşılıklı sevgi yaratmıyorsa; seven bir kişi olarak dışavurumunuzla kendinizi sevilen bir kişi yapamıyorsanız, sevginiz güçsüzdür, bu bir talihsizliktir.

Giden geri dönüyorsa, sevdiğinden değil. Daha iyisini bulamadığındandır.

Biri seni olduğun gibi kabul etmiyorsa, sende onu olduğu gibi siktir et...

Ayrılmak ne tuhaf... Kalan daha çok ızdırap çektiği için, giden biraz vicdan azabı duyar. Her ayrılışta galiba bir parça ölüm var, azizim...