Öfkeni aklınla yenemiyorsan, kendini insandan sayma.

Size kafanız hükmediyorsa kralsınız, vücudunuz hükmediyorsa köle...

Sezgi, kökleşmiş bir alışkanlık eseridir.

İnsanlar ancak alışkanlıklarına gem vurabildikleri oranda hürriyete hak kazanırlar.

Hayatta kötü bir alışkanlığın fethine eşit bir zevk yoktur.

İnsan kendini ne kadar zapt etse de herkesin ruhunun kırılıp vücuduna söz geçiremediği bir anla karşılaşma ihtimali var. Aslında vücuda ait olan, bir göz kırpma anından ibaret. Vücut ruhu bir defa kandırdı mı insan dediğin hep alıştığını, tek gerçeklik yerine koyabiliyor.

Biz vücudumuzun tüm zaaflarına teslim olmak yerine,onlara hükmeden seçkin kişiler olmalıyız.

Çalışmak, uçup gidebilecek bir alışkanlıktır; bırakması kolay, yeniden başlaması zor bir alışkanlıktır.

Tutkularla gerçekleştirilebilen her şey akılla da gerçekleştirilebilinir.

İnsanlığın büyük yıkımlarından sonra; bilgi-gerçeklik önemini kaybeder; "inanma" ihtiyacı dışa vurur. Bu dönemde dogmatizm, akıldışılık her alana sirayet eder; iradesi zayıf olanlar yaşarken çürür. Böyle dönemlerde sadece insanın ruhundaki soyluluğu onun düşmesini önler.

Köleliğin zincire vurduğu kişi azdır; kendini köleliğe zincirleyense daha çoktur.

Egolarımızdan kurtulamadığımız için alışkanlıklarımızdan vazgeçemiyoruz.

Bu dünya tecrübe meydanıdır. Akla kapı açılır, fakat ihtiyarı elinden alınmaz.

Kalbi etkileyen, aklın anlamadığı nedenler vardır.

Önce kendini kontrol etmeyi öğrenmelisin.

Alışkanlıktan daha büyük bir şey yoktur.

Kendini yönetirsen dünyayı yönetecek gücü bulabilirsin.

İnsanın kendini fethetmesi zaferlerin en büyüğüdür.

Başkalarını yönetmeye kalkan, önce kendine hükmedebilmeli.

Alışkanlıktan daha büyük bir şey yoktur.