Akıllı adamın söylemleri yerin 10 kat altına gömülü. Yazıtlarım kulakta kalıcı, ancak kalem ölümlü.

Bakacağım tek yön önüm, doğru rotayı izler gözüm. Rüzgâra emânet sözüm, hasretlerle yandı gönlüm. Yalnızlığım kalbime zulüm, korkutmakta her an ölüm. Ben bir pembe diziyim, her günüm bir bölüm.

Az söz erin yüküdür, çok söz hayvan yüküdür.

Sınırlarını bil, bin düşün bir söyle.

Bilimde, sanatta olduğu gibi ve inandığım gibi, insan faaliyetinin diğer tüm alanlarında, çok sayıda danışmanda bilgelik olabilir, ancak bu sadece bir veya ikisinde vardır.

Bütün kalbimle isteyerek söylüyorum: Sahnede ölmek istiyorum.

Ne görüyorsanız, dikkatle konuşun.

Ölmeden önce yiğitliğin ne denli boş olduğunu öğrenmeyen kahraman olmaz.

Ölüme karşı şarkı söyle. Şehrin vahşiliğine hakim ol.

Karamsardan varan harbi doğru söz.

"Ne söyleyeyim?" diye düşünmek, "Niçin söyledim?" diye düşünmekten hayırlıdır.

Büyük babam derdi ki, Ölen herkes ardında bir şeyler bırakmalıdır. kitap, Ya da ekili bir çiçek bahçesi. Elinin dokunduğu bir şey bırakmalı. Ona dokunan kimse senin varlığını hissetmeli.

Büyükbabam herkes öldüğü zaman geride bir şey bırakmalı derdi. Bir çocuk, bir kitap, bir resim, bir ev, yapmış olduğu bir duvar ya da bir çift ayakkabı. Yada ekili bir bahçe.

Gerçeğin bir fatih olarak gelmesinin tek nedeni bizim onu bir konuk olarak karşılama sanatını yitirmemizdir.

Bir söz ki, söylemesen de olur; söyleme! Bir iş ki, yapmasan da olur; yapma!

Konuşmadığım için değil, konuştuğum için pişman olurum.

Benden yaptığım bir resmi anlatmamı istemeyin. Ben sadece tasvir ediyorum. Anlatacak olsam oturur yazardım.

Sözün tapusu, yazı.

Bir aptalın sözleri ne kadar aptalca olursa olsun kimi zaman akıllı bir adamı bile şaşırtmaya yeter.

Benim cephem sahne. Ben tiyatronun bir neferiyim. Asker hastalıktan ölmez; kurşunla ölür. Ben de cephede yani sahnede alkışlarla ve alkışların arasında ölmek istiyorum.