Ağlamak istedim ama insan ağlamak isteyince tek bir damla gözyaşı bile dökülmez.

Kaç tabut gömülecek yeraltına ve kaç kişi gidecek habersiz uzaklara? Kaç yalan yıkacak güvenleri? Kaç satır yazılacak kader kitabına ve kaç dua edeceksin tanrına, kaç damla gözyaşı dökeceksin?

Melankoli, bir kış gecesindeki seslerdi.

Dertleşecek bir kedim bile yoktu.

Bazen, sırf ağlamaya yer kalmadığı için gülersiniz.

Ben hiç gülmedim demem; güldüm. Güldüm ama şöyle içten, candan gülmedim.

Derdim kadar olsaydı kuvvetim, benimle baş edemezdi kasvetim.

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Gözler dolmak içindir.

Kadın, gözyaşlarını saklamak için şişeler üretmiş tek canlıdır.

Baka kalırım giden geminin ardından; Atamam kendimi denize, dünya güzel; Serde erkeklik var, ağlayamam.

Ağlasam sesimi duyar mısınız? Mısralarımda; Dokunabilir misiniz? Gözyaşlarıma, ellerinizle? Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel, Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu Bu derde düşmeden önce. Bir yer var, biliyorum; Her şeyi söylemek mümkün; Epiyce yaklaşmışım, duyuyorum; Anlatamıyorum.

Çaresizlik umutsuzluğa yol açar.

Seni hasta eden dışarıda yağan yağmur değil, içine yağan yağmur.

Yapayalnızdım; yanımda kederimi dağıtacak, beni en korkunç hayallerin sarsıcı ağırlığından kurtaracak hiç kimse yoktu.

Her insanın bağrına basacak bir eşi, her hayvanın bir partneri olurken ben yalnız mı kalacağım?

Keşke. Ah bir anlamı yoktu. Her şeyi kaybetmiştim.

Mizahın gizli kaynağı neşe değil, hüzündür. Cennette mizah yoktur.

Aslında bir insanın gözyaşı, gülüşünden daha samimi ve tatlıdır. Çünkü unutma, her gülüşün altında bir ihanet saklıdır.