İnsan mutluluğun olduğunu bildiği zaman ağlar. Ona inanılmadığı zaman artık ağlamaz.

Bazen, sırf ağlamaya yer kalmadığı için gülersiniz.

Huzur sabitlikte, heyecan değişimde, mutluluk küçüklükte, büyüklük aşkta vardır.

Ağlamak gülmenin kardeşidir. Ağlamayan gülemez ki.

Zorla güldü âmâlar, ağlamak mı ayıp?

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Gözler dolmak içindir.

Sevinç şeylerin içinde değildir; içimizdedir.

Hangi dilde ağlar çocuklar, Hangi dilde güler. Ağlamak her dilde tek anlamda.. Çince, İngilizce, Türkçe!.. Burnunu çeke çeke ağlamak.. Belki biraz çocukça.  Ağlamak, hüngür hüngür, Ağlamak, içini çeke çeke.. İnsanca!…

Kalp yüzünden mutlu olmak için tek bir yol vardır: ona sahip olmamak.

Kadın, gözyaşlarını saklamak için şişeler üretmiş tek canlıdır.

Yalnızca çok ağlamış olanlar yaşamı tüm güzelliği içinde algılayabilir,keyifle gülebilir.

Kahkaha, olumlu duygulara dokunmanın güçlü bir yoludur.

Gülmek içsel bir koşudur.

Ağlamak ayıp değil, saklama gözyaşını yeter ki ağlarken de eğme bir an başını.

Aslında bir insanın gözyaşı, gülüşünden daha samimi ve tatlıdır. Çünkü unutma, her gülüşün altında bir ihanet saklıdır.

İnsan, tebessümle gözyaşı arasında gidip gelen bir sarkaçtır.

Futbolda gözyaşı dökmesini bilmeyen insan sevinmesini asla öğrenemez.

Mutluluk ve mutsuzluk son sınırlarını bilmediğimiz iki durumdur.

Ağlayabilirdim, ama neye yarardı?