Konuşmanın konusu sınırlıdır, fakat susmanın konuları tükenmez..

Ama sessizlik anlam yüklüydü.

Konuşmak, bir şey söylemek değildir.

Bir insan, ne söylemediğini anlayana kadar ne dediğini bilmez.

Aşk odur ki gerisi vesairedir...

Düşüncelerim, ruhum ve bütün anlamlar sessizlikte şekilleniyor. Kainatın fısıltılarını sessizlikte duyuyorum.

Müzik her şeyi ifade ediyor, hiçbir şey ifade etmiyor.

Sustuğunu bilen olgundur, bildiğini susan değil.

Güzellik bir bütünün sonucudur. Bunun için kolay görülmez, kolay varılmaz, kolay anlaşılmaz.

Hiçbir iyi kitap, gerçek yüzünü birdenbire göstermez.

Sessizliği bilmeyenlerin sesini dinlemezler.

Kimin hakikati azsa onun yavanlığı fazladır.

Hafif acılar konuşabilir ama, derin acılar dilsizdir.

Bana öğrettiğin kelimeleri kullanıyorum. Artık hiçbir anlama gelmiyorlarsa, bana başkalarını öğret. Ya da bırak susayım.

Ve hala daha az, daha fazla önemli kişiler. Yine, önemsiz veya tesadüfi olduğumuz inancının neden tanımladığım gibi inancımızı azaltması için hiçbir neden göremiyorum.

Önemli olan hayatın uzunluğu değil, derinliğidir.

Farkettiklerin bile yetmesin, baktıkların anlamını yitirsin, hatta sen de; gör!

Önemli olan görünen şey değildir, insanla ilintili bir şeyin iyice görülmesidir, hem ne olursa olsun.

Yaptıklarımızın bir anlamı vardı. Ne dediğimiz, ne düşündüğümüz hiç mi hiç önemli değildi.

Bilge bir kişinin sesssizliği daima anlamlıdır.