Varoluşçuluk

Yaşam öylesine zavallı ki ölümsüz olmaya değmez.

Ben de zaten bir düşüm, gelip geçici...

Yankıyım, unutuşum, hiçliğim ben.

Gelecek, tüm potansiyel canavarların yeridir.

Biz kendi yarattığımız bir dünyada yaşıyoruz.

Canlı bir varlık olmaktan başka şeyin önemi yoktu.

Hangi fikir için, hangi insan için hayatımı riske atmaya hazırım?

Sahtekar olmadığımızdan nasıl emin olabiliriz?

Bir seçim yapmaya mahkumuz ve her seçim telafisi mümkün olmayan kayıplara neden olabilir.

Yaşam nedir ki? Beklersin, günler geçer, ölüm gelir ve hepsi sona erer.

Bunca yaşamda ve ölüme bunca yakın, O yüzden hesaplaşamıyorum kimseyle, Koparıp alıyorum yeryüzünden kendi payımı.

Bugün sözcüğünü yalnızca o gün intihar edecekler kullanabilir.

Toprağın altında üzerindeki canlılardan daha fazla ölü var ve biz yaşamdan çok ölüme sahibiz. Sadece bir zamanlar sesleriyle etrafımızı saran şimdiyse yok olmuş insanlar değil kastettiğim, biz de yıldan yıla parça parça ölüyoruz. Henüz var olmayan da ölecek. Neredeyse her şey ölü.

Hayattan hiç bir beklentim yok: sadece ben varım, akşamın çıplak bıraktığı, bir çığlık gibi göğe yükselen ben.

Hayatın gizemini çözüyorum ama dünyanın üzerinde kendimi kaybolmuş hissediyorum.

Yaşıyorum ama, biliyorum, insan ölümünden önce tükeniyor.

Biz ölüler uyanınca… Görürüz ki hiç yaşamamışızdır.

Her şey çok aptalca ve manasız geliyor.

Bu yaşam bana bir işkence gibi görünüyor, bu, amaçsız çekiç sesleridir, yaşam boyu gürültü patırtıdır, fasılasız, sevinçsiz, kronik çalkantıdır.

Her şey geçiyor, her şey bıktırıyor, her şey kırıyor. Yaşayacağım birkaç bin gün ve perde inecek.

İnsan tek başına hayal eder, tek başına acı çeker, tek başına ölür.

Hiçbir şey bir şey olmak ister ve bir şey de her şey olmak ister.

En ağır yük yaşamadan varolmaktır.

Acı ve ölüm hayatın bir parçasıdır. Onları reddetmek, hayatın kendisini reddetmektir.