Toplumsal Eleştiri

Paran olsa senin de yapacağın şey paran olmadığı için bir nefret objesine dönüşüyor.

Tanrı ve ülke yenilmez bir ekiptir; baskı ve katliam konusunda emsalsiz bir üstünlüğe sahiplerdir.

Aperatifin azalması, zamanımızın en çaresiz olgularından biri olabilir.

İnsanların yetenek ve deha arasındaki farkı anlamaları uzun sürüyor, özellikle genç ve kadınların.

Yoksul insanlar, katlanmak zorunda oldukları onca şeyin bir açıklamasını asla ya da hemen hemen hiç istemezler. Birbirlerinden nefret ederler ve bununla yetinirler.

Önlerine geceyi gündüzü ve yaşamı katmış gidiyordu insanlar. Kendi gürültülerinden hiçbir şey duymuyorlardı. Sallamıyorlardı.

Garibanlar asla, ya da neredeyse asla sormazlar, katlandıkları şeylerin nedenini niçinini.

Herkesin derdi kendine, dünyanınki de hepimize.

Sabahın erken saatlerinden geç saatlerine kadar kölece bir çalışma, bir kez olsun özgürce, insan gibi bir nefes almaya bile imkan yok.

Ve siz, bir kadın, kendinizi gönüllü olarak teslim ediyorsunuz.

İnsanoğlu lisanı, şikâyet etme dürtüsünü tatmin etmek için icat etti.

Bir zamanlar sözün senet olduğu ülkemizde, bugün sözler yerlerde sürünüyor. Kimsenin sözüne güvenilemiyor. Dahası, ortalık döneklerle dolu…

İnsan olarak birbirimizi sahiplenmek, birleşebilmek için uzaylıların dünyayı istila etmesi mi gerekir?

Ülkemizde artık söz gümüş, sükût altın değil; ‘sükût’ korkaklık, ‘söz’ kelle pahasına…

Güzellikler paylaştıkça değerlenir, kötülükler çoğaldıkça kanıksanır.

Ülke aklıselimini bütünüyle kaybetti. Sadece duyguyla ve güdüyle hareket ediyor.

Ne yazarsan yaz, ne söylersen söyle. Herkes kendi kafasındakini duymak istiyor uymayınca da küfür ediyor. Nereye kadar gideceğiz böyle?

Gazeteler cinayetlerle dolu tuhaf cinayetler. Ne kadar erkek varsa o kadar beyin olduğu tamamen saçmalık; insanlığın tek bir zekası var ve bu kafa karışmaya başlıyor.

İdealleri olmayan bir halk ölü bir bedendir, biliyor musunuz?

Mevcut yasalar hukuku temsil etmez.

Birbirimize o denli yabancılaşmışız ki, hiç kimse birbirine bakmıyor, dokunmuyor, birbirini tanımıyor artık.

Hepimiz, bu denli çok birlikte olmamıza karşın, çok yalnızız.

Söylemek için gerçekten vazgeçme ve “hükümeti boş ver ” hakkını elinden alın.

Adalet salonlarında, tek adalet salonlarda.