Kader

Onlar evrim dediler, bu yaptıklarımız devrim dediler... Ah zekâsına kedi işeyesi nefer; her şey kader!

Benim kaderim ağlamak, alnımda ağlamak yazıyor.

Gençliğimde aradığımı yaşlılığımda buldum , neylersin. Ya ben erken geldim ya sen geç kaldın vuslata , neylersin. Kader!

Bârân yerine dürr-ü güher yağsa semâdan.

Kaderin tekerine çomak sokamazsın. Sen kim oluyorsun da kimin öleceğine, kimin yaşayacağına karar vereceksin?

Hayır, hiç kimse intihar kararına varmaz. İntihar bazılarında birlikte bulunur. Onların yaradılışında mevcuttur ve onun elinden kaçamazlar. İşte bu alın yazısının hakimiyet gücü vardır.

Kader, tek bir facia yaratarak tatmin olmaz.

Sende takdir olunmamış rızık eline geçmez. / Sana ayrılmış olan da asla başkasına gitmez.

Bir katilin yazgısıyla, ücretini alacak cellattan başka kim ilgilenebilirdi ki?

Onlara Tanrı Türk adını verdi ve Onları yeryüzüne hakim kıldı.

Yolculuğu sen yaparsın, nereye olduğunu kader belirler.

Eğer Tanrı başka türlü olmamı isteseydi, beni başka türlü yaratırdı.

Eğer Tanrı benim başka bir biçimde olmamı isteseydi beni öyle yaratırdı.

Yaşanan her şeyin bir sebebi vardır.

Attığın her adımda, uğruna yola çıktığın her davanın sonunda ne olabileceğini düşünmeden ilerlemeye devam etmelisin. Yalnız olması gerekenler oluyor ve olacak. Olmadıysa da henüz, olacaktır nasılsa…

Kader ağlarını örsün izin vermezsen başına çorap ören olursun.

İnsanlar hayatlarının hikayesini bilseydi, kaç kişi onları yaşamayı seçerdi?

O sayılı günlerden birini yaşamayıp da ilk halkası meydana gelmeseydi, bu zincir belki de hiç örülmezdi.

Felaketle başlayan bir hayat nasıl mutlulukla sonuçlanacaktı ki?

Mutsuz bir başlangıçtan da mutlu bir sonuç çıkmıyor.

Acıyla başlayan şeyler acıyla biterler.

Kimi sevsem hiç olmadığı kadar yalnızlaşırdı... Kimi sevsem bütün o yanlış hayatım gizlendiği yerden çıkıp gelirdi... Kimi anlamaya çalışsam hayatımın boşluğu çarpardı yüzüme... Kime elimi uzatsam o unutulmuş ömrümle karşılaşırdım.

Rızık, zekasızların; mahrumiyet, akıllıların; bela ise sabrın payıdır.

Her musibetin bir zamanı vardır, o zaman mutlak yaşanmalıdır; o musibet birinizin başına geldiğinde, zamanı gelip geçene kadar teslim olup sabretsin. Zira musibetin yöneldiği zaman onu gidermek için çare aramak, onun zorluğunu çoğaltır.