İnsan Doğası

Pişmanlık alışkanlığın öldürdüğü geçici bir duygudur. İşlenilen tek bir cinayet vicdanımızı sızlatabilir. Ama cinayet çoğalınca, onlarca yüzlerce kez tekrarlanınca vicdan susar.

İnsan işte, tutkularından başka bir şeyi gözü görmeyen insan ! yaban çöllerin en ücra köşelerindeki kaplanlar bile korkar zulümlerden.

Zayıfların nankörlüğü ve densizliği karşısında namuslu insanlar iyilik yapmaktan her zaman pişmanlık duymak zorunda kalırlar.

Bir kez suç işlendikten sonra ve özellikle de bundan mutlu olunduğunda durmak pek mümkün değildi.

İnsanın, vahşi hayvanlardan farklı olarak eşine eziyet ederek haz alamayacağına inanıyordum.

Mutsuz insanlar yanı başlarında acı çekenleri görerek avuturlar kendilerini.

Acıdan daha güçlü bir duygu yoktur. Acının dışa yansıması belirgindir.

Kibrin önyargıları kadar saçma bir şey ne yazık ki yoktur.

Şehvet söz konusu olduğunda, her şey fısıltıdır.

Ah o tutkuların yarattığı uğursuz körlük . . .

Zincirlerinden kurtulmak için inleyen kötülük, yakalandığı anda skandal çığlıkları atıyor.

Tek yapılması gereken, bize acı verirken diğerlerine yarar getiren kendi içimizdeki bu sinsi duyarlılığı köreltmekti. Ama iyilik dolu bir kalbi katılaştırmak güçtü...

İnsan ırkının tek bir etkili silahı vardır; kahkaha.

Bütün koşullar bir araya gelip işler iyi gitmeye başlayınca, insanlar rahat duramaz, bunu bozmak için ellerinden geleni yaparlar. Çünkü mutlulukta acı bir şey vardır.

İnsanların söyledikleri, insanların yaptıkları ve söyledikleri tamamen farklı şeyler.

Bir alışkanlığın devamlılığı genellikle saçmalığıyla doğru orantılıdır.

Unutma; insanlar bilgi değil, avuntu isterler...

Yaşam, insanların bastıramadıkları daha iyiye ulaşma istekleri yüzünden hep yeterince kötü olacaktır.

İnsanlar birbirlerine egemen olmak isterler ama, kendi kendilerinin bile efendisi değillerdir.

Genel olarak insanlara ve sözlerine güvenilmez, çünkü insanlar size verdikleri sözü tutmayacak sefil yaratıklardır, sizin de onlara verdiğiniz sözü tutmanız gerekmez.

İnsanlar bugüne geçmişten çok daha fazla düşkündürler ve o günü kendilerine uygun bulurlarsa kapılıp giderler, başka şey de düşünmezler.

Genel olarak insanlar elleriyle değil gözleriyle yargılarlar.

İnsanlar sakınmasızca bir işe başladılar mı iyinin tadına bakarken altta yatan zehiri fark etmezler.

İnsanlar başkalarına en çok korkudan ya da hınç duydukları için zarar verirler.