İnsan Doğası

Denizin kumları insan tutkusu kadar sayısız.

İnsanın seçemeyeceği tutkular var.

Oysa hayvan olmak için masumiyet gerekir.

En zalim hayvan insandır.

“İnsan” diyordu biri “aptal bir hayvandır, kendimden biliyorum.

İnsan kendinden daha mutlu birini görmekten hoşlanmaz.

Hepimiz deli doğarız. Bazılarımız öyle kalır.

Neden? İnsanoğlunun tamamı da yardım sever değil ki. Pek çoğunuz kendinize bile yardım etmiyorsunuz. Ve birbirinizi gerçekten incitiyorsunuz.

İnsanlar sevdikleri şeyi yok etmeye, daha sonra da yok ettikleri şeyi yeniden sevmeye ve değer vermeye meraklıdırlar.

Herhangi bir alanda “ İnsan ” faktörünü değerlendirebilmek için, öncelikle insanın ne olduğunu, nasıl tanımlanabileceğini kabaca da olsa anlamamız gerekir. Sürekli değişim ve gelişim içinde bulunan, yapıcı - yıkıcı ve yaratıcı - yok edici özellikleri, biyolojik ve kültürel ögeleri, her bireyinde kendine özgülük nitelikleri ile insan , yapısı itibarıyla oldukça karmaşıktır.

İnsanın cehaletinin ve hayal kurma gücünün sınırı yoktur. İkisi de dipsiz kuyu gibidir.

İnsanın yapısı bilinçsizce yaptığı şeylerde belli olur.

İnsan kendi yapısına karşı hiçbir şey yapamaz.

Her insan aslında zaaf dolu bir yaratıktır.

Yalnız kalmak herkesin ihtiyacıdır.

Çocuklar, ben anladım bu vicdan azabı denilen şeyi. Hiç kimse kendisininkini hatırlamıyor. Herkes başkalarının çekmesi gereken vicdan azabını biliyor.

Her hayvan türünde açıkça görülen farklılıklar neden insan türünde bulunmasın ki? Her yerde hem çok yetenekli kişiler, hem de daha az yetenekli kişiler bulunur.

Gündelik deneyimler göstermiştir ki, akıl bir konudan vazgeçse de, yürek yıllar boyu onun için çırpınır durur.

İnsan, nasıl tanımlanırsa tanımlansın, bir şey tarafından sevilmek ve sayılmak ister.

İnsanların çoğu tutkularından ziyade iştihalarının kölesidirler.

Fazla duyarlı insanlar nadiren uysal olur.

İnsan denen varlık gerçekten de aynı zamanda hem böyle kudretli, erdemli ve olağanüstü, hem de fesat ve aşağılık mıydı?

İnsan büyük bir kibir abidesidir. Hiçbir zaman cehaletini itirafa yanaşmaz.

İşçisini aşağılayan bir patron, karısını aşağılayan bir adam ya alçağın tekidir ya da hayattan intikam almaktadır. Kendi ruhlarının derinliklerine bakmaya asla cüret edememiştir onlar. Vahşi hayvanı serbest bırakma arzusunun kaynağını keşfetmeye; seksin, acının, aşkın erkek için sınırlı deneyimler olduğunu anlamaya yanaşmamışlardır. Sadece bu sınırları tanıyanlar hayatı bilir; kalanı vakit geçirmektir altı üstü, aynı işi tekrarlayıp durmak, şu ölümlü dünyaya niye geldiğimizi gerçekte anlayamadan yaşlanıp ölmektir.