Hayat ve Ölüm

Yaşamak güzeldir, Ölümse yokluk.

Ölüm kötü, yaşam daha kötü. En kötüsüyse ikisi arasındaki geçiş.

Hayat cinsellikle bulaşan, baş belası, ölümcül bir hastalıktır.

Ölümden korktuğumdan falan değil, sadece geldiğinde orada olmak istemiyorum.

Ölümden sonra yaşam varsa ve hepimiz aynı yerde buluşacaksak, beni aramayın, ben sizi ararım.

Hayat bir toplama kampı gibidir. Ölmeden terk edemezsiniz.

Benim merak ettiğim ölümden sonra değil, doğumdan sonra hayat olup olmadığı.

Ölmek bir şey değil, yaşamamak korkunç.

"Ölüm" nasihat için yetmiyorsa, hangi söz tesir edebilir ki insana... Boş yaşıyoruz, boş konuşuyoruz vesselam. Sonumuz hayrolsun.

Herkes ne zaman ölür; elbet gülünün solduğu akşam!

Yalın bir gerçek şuydu ki, Ölüm nereden geçecek olsa insanlar önünden çekiliyorlardı.

Asıl trajedi insanın ölümü değil, "diye düşündü." Nasıl yaşadığı.

Hepimiz ölüme hayat borçluyuz.

Her şeyin sonrasını düşünürsen en sonrası günün birinde son nefestir.

Ölümün karşısında, ne yapsak, muvaffak olmuş bir aktörden farkımız olmayacak!

Hepimiz günün birinde öleceğiz Max. Yaşam tehlikelerle dolu; ama bu bizi yaşamaktan alıkoymamalı.

Ecel arkadaş ecel. Eceli biliyor musun? Ecel geldi cihane, başağrısı bahane demişler.

Hayata olan bağlılık kesildikçe ölüm gelir.

Herkes, ölmek zorunda olmamız ne fena, deyip duruyor. Yaşamak zorunda kalmış insanların ağzından çıktığı düşünülürse, ne tuhaf bir şikayet.

Tanrı, sevdiklerine tez ölüm verir.

Her şey bitti, artık çok geç.

Nasıl yaşayacağımı öğrendiğimi sanırken, meğer nasıl öleceğimi öğreniyormuşum.

İnsanları niçin öldürüyorsunuz, biraz bekleyin zaten ölecekler.

20 yaşındayken ve 50 yaşındayken ölüm çok farklıdır.