Felsefi

Filistin’de tanıdığımız Tanrı’nın da artık oradan ayrılmış, bilmediğim bir yerde, kendi sorunlarına bile çözüm bulamayan bir göçmen olduğuna inanç getirmiştim.

Bizimle ilgisi olmayan şeyleri sınırlarının dışına itmek için, kendi ellerimizle dünyamızı küçültüyoruz.

Tanrının gerçekten her şeyi işittiğinden de kuşkum var.

Bir pencere yeter bana bir tek pencere, bilince ve bakışa ve suskunluğa.

Sil aklımdan her inanmış aldanmıştır inancını.

Kuş ölür, sen uçuşu hatırla.

Ama tehlikenin olduğu yerde, aynı zamanda tasarruf gücü de artıyor.

İnsan hayal ederken bir Tanrıdır, düşünürken ise bir dilenci.

Biz hiçiz, aradığımızsa her şey.

Gerçek, onu yutabilme yeteneğimize göre değişmez.

Kendi dışınızda hiçbir şey size yer yurt olamaz.

Gerçeği bileceksin ve bu seni garip yapacak.

Özgürlük, yalnız kalabilmeye denir. İnsanlardan uzaklaşabiliyorsan, onlara hiçbir muhtaçlığın, paraya ihtiyacın, sürüye uyma içgüdün, aşka, şana, şöhrete hevesin ya da merakın yoksa özgürsündür...

Düşünmek, ama var olmamak; işte bunu yapan kraliyet tahtına oturmuş demektir.

Üstün zekalı bir insan için, günümüzde reddedişten başka çıkar yol kalmamıştır.

Yalnız başına yaşayamıyorsanız, bir köle olarak doğmuşsunuz demektir.

Varlıklar, ancak haklarında yapılan yorumlarla değer kazanırlar.

Gördüğüm şeylerin boyundayım ben, Kendi boyumda değil.

Bilmeyi istediklerimiz çoğaldıkça bildiklerimiz o kadar azalır.

En çok yaşadığımız zaman, çok düşündüğümüz zamandır.

Özgürlük içinde yoksa, hiçbir yerde yok demektir..

Hepimiz kendi dışımızdaki koşulların tutsağıyız.

Vicdan azabı değil, bilinç azabı çekiyorum.

En çok anlamak yoruyor bizi.