Felsefe

Delilik her zaman kişiliğin çökmesi olarak anlaşılmak zorunda değil. Bir büyük atılım olarak da düşünülebilir. Tutsaklık ve varoluşçu ölüm olduğu kadar, özgürleşme ve yeniden doğuşun da tohumlarını taşıyor olabilir..

Mistiklerle şizofrenler kendilerini aynı okyanusta bulurlar ama mistikler yüzerken şizofrenler batar.

Delilik, akıl sağlığı bozuk bir dünyaya ayak uydurabilmek için yapılmış akılcı bir hamledir.

Yalnız kalan insan acı çeker, bir tür endişe içindedir, çünkü düşüncesini, duygularını başkalarıyla paylaşamaz. İnsan büyük bir sevinç duyduğunda, başkalarına varolduğunu, hissettiğini, sevdiğini, yaşadığını, savaştığını, mücadele ettiğini bildirmek ister.

Zevk elde etmeye çalışmak, acıdan kaçınmak organik dünyanın genel gerçeğidir. Hatta yaşamın özü budur.

Tehlike burada değil, zihinsel korkaklıkta, önyargılı olmada ve yarım yamalak önlemlerle yetinmededir.

Sevgi ve nefret birbirinden ayrılamaz; çünkü yalnızca nefret etmeyi bilenler sevmeyi bilir.

İyi ya da kötü kavramı, kazanılan zekâ ya da bilgi düzeyine göre değişir.

Ancak hiçbir şey yapmayan insan hata yapmaz.

Her şey değişir, hiç bir şey yokolmaz.

Yaşıyor ama bilmiyor yaşadığını.

Sağduyu, kaba kuvvetin üstündedir.

Homo sum: humani nil a me alienum puto.

proximus sum egomet mihi

Yoksulluk pek çok şeyin olmayışıdır ama açgözlülük hiçbir şeyin olmayışıdır.

İnsanlar kötü bir şeyi bilerek yapmazlar, doğamız gereği iyi şeyleri kötü şeylerden daha üstün görürüz.

Kendiliğinden gerçek diye bir şey söz konusu olamaz ancak insan için yararlı olan bazı bilgiler vardır.

Duyularına kendilerini gösteren şeylere bağlı olarak insanların zihni gelişir.

Kötü olmamızın tek bir nedeni vardır, o da bilginin yok olmasıdır.

rüzgâr üşüyen için soğuk, üşümeyen için soğuk değildir.

İnsanın bilebileceği tek şey olan kendisiyle yetinmelidir.

Her şey herkese nasıl görünüyorsa öyledir.

Her sorunun iki tarafı vardır.

Hiçbir problem bilmiyorum ki ne kadar karmaşık olursa olsun, doğru açıdan bakıldığında daha da karmaşıklaşmasın.