Epistemoloji

Kuşku, insan düşüncesinin en dinsel eylemidir.

Gerçeğin keşfedildiği zaman mutlaka ilginç olacağını varsaymak için önceden bir neden yoktur.

Şüphesiz, bugün bilgimizin olmadığı birçok şey vardır ama belki yarın onlara rastlayacağız.

İnsanın bilebileceği şeyler sınırlıdır ve kendisi gibi mükemmel değildir.

Aklımızda tutmamız gereken esas şudur ki, biz, duygulara, düşüncelere, fikirlere, gördüğümüz ve duyduğumuz için sahibiz.

Bilgi, "dünyayı ve insanı bilme" demektir.

Herkes sadece kendi deneyimlerine inanır.

Duyularımız bize asla gerçeği gösteremez, ancak edindikleri algıyı yansıtırlar. Gerçek, duyularımızın çok ötesinde bir şey olmalı.

Hakikat uçurumun dibindedir.

Biz hiçbir şey bilemeyiz. Doğru ancak gerçeğin derinliğinde bulunabilir.

Hakikat inanmaz. Bilim adamları her pazar günü ellerine katılmazlar, şarkı söylerler, evet, yerçekimi gerçek! İnancım olacak! Güçlü olacağım! Kalbime inanıyorum, yukarı, yukarı, aşağıya inmeli, Aşağı. Amen! Yaptılarsa, bunun hakkında oldukça güvensiz olduklarını düşünebiliriz.

Gerçek, inanç gerektirmez. Bilim adamları her pazar el ele tutuşup "Evet, yerçekimi gerçek! İnanacağım! Güçlü olacağım! Yukarı çıkan her şeyin aşağıya da ineceğine tüm kalbimle inanıyorum. Amin!" diye şarkı söylemezler.

İnanç bir polis. Eğer bir iddiayı kabul etmenin tek yolu inancınızsa, o zaman onun kendi erdemlerine alınamayacağına inanıyorsunuz demektir. Bu entellektüel bir iflas.

Nihayetinde araştıran herkes tarafından kabul edilmek için kararlaştırılan görüş, gerçek ile kastettiğimizdir ve bu görüşte temsil edilen nesne gerçektir. Gerçekliği bu şekilde açıklarım.

Orada farkına varılan nokta düşünce eyleminin kuşkunun etkisiyle ortaya çıktığı ve inanca varıldığında son bulduğudur.

Emin olmak kolaydır. Kişi sadece yeterince belirsiz olmalıdır.