Doğa Felsefesi

Doğanın faaliyetlerini bilen, Doğaya göre yaşar.

Dünyanın zekasına teslim olursak, ağaçlar gibi kök salabilirdik.

Aşk halini, kendi kıyametini yaşıyordu toprak. Büyük alt üst oluşlara, ateşe ve uğultuya durmuştu. Kum gibi çoğalan, yığılan, savrulan canlılar, binbir biçimde, toprağı iğfal ediyor, kudurtuyor, kıtlığa ve berekete taşıyordu. Gömülen insanlar parçalanıyor, gözle görünmez milyonlarca canlıya dönüşüyor, toprağı kaynatıyor, mayalıyor, döllüyor, doğuma hazır hale getiriyordu.

Ben dünyada bütün canlıların farklı olduğu için güzel olduğunu düşünüyorum.

Doğa sanattan ya da insan becerisine bağlı olan nesnelerden çok başka bir şeydir.

İnsan, paranoyakça bir hırsla doğayı kendine ait kılmaya çalışmaktan vazgeçtiği anda doğanın dilinin çözülmeye başladığını görebilecekti.

Doğadan ayrı kalan insan, kibre tutulup tüm hakikati yadsımaya başladı, ve kendini doğanın hükümdârı olarak bildi. Ne zaman ki uzaklaştırdı kendini özünden, var oluşun temelinden, “doğa”dan, o zaman hastalıklar sardı bedenini ve şimdi de onlardan ilaç ve kimyasal bileşimlerle kurtulmaya çalışıyor. Bedenini ilaçlarla, toprağı ise kimyasal gübre ve herbisitlerle dolduruyor.

Doğada hiçbir şey kendini yaratmaz ve hiçbir şey kendini yok etmez.

Doğada her şey dönüşür ama hiçbir şey yok olmaz.

İşlerin ilk başlangıcı gözle seçilemez.

Gökyüzü ve yeryüzü acımasızdır, bütün yaratıkları saman köpekler gibi görür.

Doğa sanattan ya da insan becerisine bağlı olan nesnelerden çok başka bir şeydir.

Doğada anlamsız veya yararsız hiçbir şey yoktur.

Doğayı yorumlamak onu geliştirmek değildir; onu dışarı çekmek; onunla duygusal bir ilişkiye sahip olmak.

Kış daha kahramanca bir oyuncu kadrosuna sahiptir ve zekaya hitap eder.

Doğada hiçbir şey hareketsiz durmaz; her şey çabalar ve ilerler.

İnsan doğaya boyun eğmeye ya da ona karşı çıkmaya yatkın olsun, onun dilini doğru bir şekilde anlamadan yapamaz.

Doğa kimseyi cezalandırmaz. Yüzme bilmeden suya atla, ister tutkudan, ister çaresizlikten, boğulursun.

Kısaca; tüm güzel şeyler vahşi ve özgürdür.

Doğanın tüm düzeni, daha yüksek bir yaşama doğru ilerici bir yürüyüşe ev sahipliği yapar.

Doğada her şey bir değişimdir, fakat bu değişimin arkasında sonsuzluk yatar.

Ağaç her zaman büyümeye yazgılıdır. Bu yazgıyı çevresine yayar. Ağaç, çevresini saran şeyi de büyütür.

Tüm duyarlı nesneler, aynı günde doğmuş benim gibi acı çeker, benim gibi ölürler. Kartal ödlek kurbanı üstüne çullanmış... Titreyen organları kanlı gagasıyla parçalar.

Hiçbir doğal olay kendi içinde iyi ya da kötü değildir. Üstelik kendi içinde güzel ya da çirkin de değildir. Doğada bu değerler bulunmaz, bilhassa anlam ve amaç da yoktur. Doğa, amaçlar doğrultusunda işlemez.