Ayrılık

Gökyüzü güneş olsa; sensiz karanlıktayım...

Ayrılık ne biliyor musun? ne araya yolların girmesi, ne kapanan kapılar, ne yıldız kayması gecede, ne güz, ne ceplerde tren tarifesi, ne de turna katarı gökte... İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık.

Der imiş görürsem helâk eyleyem
Ne minnet ana intizâr öldürür
(Görürsem helâk eyleyeyim dermiş. Ne minnet ona (fakat) ayrılık öldürür.)

Su uyur düşman uyur haste-i hicrân uyumaz.

Sevgililer gitse, aşıklar dağılsa, şaraplar dökülse,

Şimdi sen gidiyorsun ya, herkes sana benzeyecek.

* Kütüphaneye yaklaşmak sana yaklaşmak gibiydi. Kitaplarla dolu bir geçmişte, kütüphaneyle çevrili bir odada sensizlikten kaçmaya çalışmak dünyanın en zor şeyiymiş. Ben de bıraktım kaçmayı. Okumaya başladım. Senin yazdıklarını, en yakın arkadaşlarının kitaplarını, sevdiğin yazarların romanlarını... Yolu senden geçmiş ne varsa okuyordum.

Diğerlerine benzemiyor yokluğun
Diğerlerine benzemiyor ayrılığın...
Niye benzesin ki? Hepsinden çok sevilmedin mi?

Ayrılmak ne tuhaf... Kalan daha çok ızdırap çektiği için, giden biraz vicdan azabı duyar. Her ayrılışta galiba bir parça ölüm var, azizim...

Eski sevgili yeni sevgili bulmadan, diğerine rahat yok anlaşılan.

’Ne halin varsa gör’ durağına geldik. İnecek var.

Bitti kelimesi beş harften oluşur ama çok şey içerir.

Ben seni unutmam, sen beni güzel hatırla...

Beni terk edenlerin hepsi kapı oldu. Çünkü sırtlarını bile görmeye vaktim olmadı. Kapıyı çekip çıktılar ve ben daha ne olduğunu anlayamadan kapıya dönüştüler.

“SEN YOKTUN, NİÇİN GELEYİM...” diyen bir aşk mektubunu anımsadım.

Perde çek çehreme hicran günü ey kanlı sirişk, Ki gözüm görmeye ol mâh-likaadan gayrı.

Bu gece kalbimi evde bıraktım, ruhumu artık şeytana sattım, seni sevmekle büyük hata yaptım, elveda tatlım.

Vedaları uzatmakta mana yoktur. Zira bu, beraber olmayı değil, ayrılık sahnesini uzatır.

Bugün onunla son kez yani kendimi bir daha görmemek üzere...

Sana veda etmeden kayboluşa karışmam da aslında sadece bunun için. Madem varlığım acı vermiyor sana, mademki ancak yokluğumda sevgimi hissedebiliyorsun; öyleyse yokluğumla kal, sevgili!...

Mademki yokluğumla daha mutlusun, O halde yokluk, benim bu aşk için büründüğüm son kimlik olsun...

Veda etmeden gidilmez çocuk. Bu vedadan sayılmaz çocuk.

Al elimi, koy kalbine. Seni son kez duyacağım.

Zaman iplerini çekiştiriyor bir vedanın.