Ahlak Felsefesi

İki şey var ki, ruhumu hep yeni, hep artan bir hayranlık ve müthiş bir saygıyla dolduruyor: Üzerimdeki yıldızlı gökyüzü ve içimdeki ahlak yasası.

Bir adaletsizliğe maruz kalan bir kişi olduğu sürece; bir kişi gereksiz bir üzüntüye katlanmak zorunda kaldığı sürece; bir kişi haksız bir acıya maruz kaldığı sürece, bir tanrıya ibadet moral bozucu bir aşağılamadır.

Tek bir yaşam kuralından özgür değildirler; başkalarının tahammül etmesi gereken şey, aynı şekilde deneyimlemelidir.

Her yanlış onarılamaz.

Herkese karşı tatlı ve merhametli olunuz fakat bizzat kendinize karşı böyle hareket etmeyiniz.

Abartma, dürüst insanların yalanıdır.

Merhamet bir erdemdir" diye düşünebilirsiniz. Evet, bir erdemdir, ancak tek boyutlu her erdem derhal bir ahlaksızlığa dönüşür, çünkü gerçek erdem bir dizi erdemin iç içe geçmesi ve sosyal olarak ifade edilebilecek işlevsel bir kimlikle bütünleşmesidir. Eğer merhametin yöneldiği varlık sizseniz, merhamet harika olabilir. Ancak merhamet dünyayı ağlayan çocuklar ve yırtıcı yılanlar olarak ikiye bölme eğilimindedir. Yani eğer ağlayan bir çocuksanız, ne âlâ. Ancak yırtıcı yılanlardan biri olarak tanımlanırsanız, dışarı baksanız iyi olur. Şefkat, yolunuza çıktığınız için sizi yerken anne boz ayının yavruları için hissettiği şeydir.

Eylemler, mutluluğu artırmaya yöneldiği ölçüde doğru, mutluluğun tersini üretmeye yöneldiği ölçüde yanlıştır.

İnsanlar kötülüğü vicdanları zayıf olduğundan dolayı yaparlar.

Ne günah diye bir şey var, ne de sevap diye! Yalnızca millet ne yapıyorsa o var...

Kişiler açgözlülüklerinden ötürü ödüllendirildikçe, açgözlülük baştan çıkarıcı bir hal alır.

Tuhaf , biz insanlar bukalemun gibiyiz. Ahlaki değerlerimizin rengini, çevremizdekilerin kine bakarak seçiyoruz.

İşte trajedi... Bir insanın kötü olmaya cesaret etmesi değil, milyonlarca insanın iyi olmaya cesaret edemeyişi.

Nekadar yükselirsen yüksel, ahlak ve faziletten yoksunsan bir hiçsin.

Tutkularına ve sabırsızlığına hükmeden cesurdur.

Diğer her şey için geçerli olan mizaç için de geçerlidir. Etkilerine göre iyi veya kötü olarak nitelendirilirler; etkilerine bağlı olarak toplumun mutluluğunu artırır veya azaltırlar. Bir insanın mizacı iki bakış açısından değerlendirilebilir: Ya kendi mutluluğu ya da diğerlerinin mutluluğu üzerindeki etkilerine göre. Bu iki açıdan bakıldığında ya da iki açıdan herhangi biri seçildiğinde ya iyi olarak nitelenir ya kötü ya da apaçık durumlarda bozuk.

Eylemin eğilimi iyi ise, güdüsü de bencil ise: bu durumda güdü her iki tarafta da bir sonuca neden olmaz. İyi bir mizacın göstergesi değildir ama kötü bir mizaca da işaret etmez.

Herhangi bir eylemde görülebileceği gibi mizacın doğası iki duruma bağlıdır: 1. Eyleme ilişkin açık eğilim. 2. Bunu doğuran güdünün doğası. Bu bağlılık, güdünün doğası gereği farklı kurallara tabidir. Bunlar belirlendiğinde sanırım gerçekleştirilecek eyleme ilişkin açık eğilim, çoğunlukla olduğu gibi, gerçek eğilimle aynı olacaktır.

Din ve dinin metafizik ahlakı kavimler için kötüdür ve insanın doğasına zıttır.

Din, sözde "erdem"leriyle insanları aldatmaktan başka bir şey yapmamıştır.

İyilikler ve kötülükler doğanın zorunlu nedenleri ve eserleridir.

Felsefe aracılığıyla edinilen ahlak erdem için yeterlidir.

Bir Allah’ı varsaymak, ahlaka gerekli değildir.

Ahlak ve erdem için din hiç gerekli değildir.