Ahlak Felsefesi

Din, ahlakı felce uğratır.

Ahlâklıyım, çünkü ahlâklı olmak bana zevk veriyor.

Erdem kılığına girmemiş, ondan destek almamış kötülük var mı.

İnsanlar mutluluklarını başkalarının şanssızlığı üzerine kurarak yaşamamalı.

Bir insan başka birisine işkence edilmesini nasıl haklı bulabilirdi?

Kurbanı sevdikten sonra cinayetin ne anlamı vardı ki?

Dogmanın ölümü ahlakın doğumudur.

İyilik bir görevdir.

Kötülük sadece denetim altına alınmamış tabiatın bir sonucudur.

Bütün dünya için güven içinde bir yasa olabilecek bir hareket ilkesine göre davran.

Genel bir yasa olmasını isteyebileceğin bir maksim'e (kişisel ilkeye) göre davran.

İki şey var ki, ruhumu hep yeni, hep artan bir hayranlık ve müthiş bir saygıyla dolduruyor: Üzerimdeki yıldızlı gökyüzü ve içimdeki ahlak yasası.

Kendi nefsine çevresinin hakkını ve canını kurban eden bir yaratık, insan görünümünde bir yaratık olsa da aslında bir canavardır.

Kendini beğenmişlik. Güya buna karşı gelmek için de bir laf uydurmuşlar: Vicdan... Yalnız laf olarak var olan bu söz her vakit ve her yerde kendini beğenmişliğin kurbanı oluyor.

İşlediğimiz sevap ve günahlar ara sıra seçilmez öyle ince sebeplere bağlıdır ki, iyi veya kötü insan olmaklığımızdan kişiyi mi, yoksa tabiatı mı sorumlu tutacağımızı tayin etmekte şaşırıp kalıyoruz.

Erdem, ahlaksızlık yapmamakla ne kaybettiğini çok iyi bilir.

Cinayetlerin yarısı kendini beğenmişlikten, öbür yarısı hasetten gelir.

İnsanın ahlaki bir varlık olarak en önemli özelliği, kendini kontrol etme yeteneğidir.

Tüm sadakatsizliklerin en büyüğü, gerçeğin kötü olacağı korkusudur.

Herkes ahlaklı olmayınca, hiç kimse tümüyle ahlaklı olamaz.

Tembellik vücudun aptallığı, aptallık zihnin tembelliğidir.

Kötülük sürekli olarak yok olma eğilimindedir.

Mutluluk bedensel hazlardan kaynaklanmış olsaydı, öküzler yemek için burçak bulduklarında, onlara mutlu varlıklar derdik.

Sağlıklı düşünmek en büyük haslettir ve akıllı olmak doğru söylemekten, tabiatın kurallarına uymaktan geçer.